سفرِ یهویی قشنگی شد؛ از دیدارهای یهویی‌اش تا خنده‌ها و اشک‌هایش به گنبد خیره ماندم و دلم آرام گرفت گل هدیه گرفتم و چند یادگاری با خودم آوردم؛ انگار همان‌جا،همه‌ی ناتمام‌های دلم تمام شد و در ذهنم جرقه‌های تازه‌ای از زندگی روشن شد.

وقتی از همه خستم تو شونمی.

چقدر مردم برات قسم خوردم برات.

هنوز بوت میده قلبم الان تنها تر از قبلم.

دلم یه جوری مونده تو چشمات.

دلم می‌سوزد کاری ز دستم بر نمی آید.

تو شجاع بودی در جنگ‌هایی که دیگران ندیدند.

قدر آدمی که باهاتون چاووشی گوش میده و از دردها می‌گذرید رو بدونید.

ادامه دادن زندگی، وقتی خودت تموم شدی، بدترین چیز دنیاست.

یا برگرد یا آن دل را برگردان.

امشب یه اخیش بزرگ دارم ‌و از وجود آدمای خوب زندگیم ممنونم.