اعتماد مثل شیشه است؛
یکبار که ترک بردارد،
حتی اگر بماند، دیگر مثل قبل شفاف نیست.
Trust is like glass;
once it cracks,
even if it remains, it’s never as clear as before.
آرامش همیشه در سکوت نیست؛
گاهی در پذیرفتنِ شلوغیِ ذهن است.
Peace isn’t always found in silence;
sometimes it lies in accepting the noise within your mind.
بعضی مسیرها را باید تنها رفت؛
نه برای اینکه کسی همراهت نیست،
بلکه برای اینکه خودت را پیدا کنی.
Some paths must be walked alone;
not because no one is with you,
but because you need to find yourself.
دل آدم گاهی از نبودنِ یک نفر خالی نمیشود،
از نبودنِ حسی خالی میشود
که با او تجربه کرده بود.
بعضی خداحافظیها بلند گفته نمیشوند؛
در یک سردیِ نگاه اتفاق میافتند.
Some goodbyes aren’t spoken aloud;
they happen in the coldness of a glance.
دستهایی که میگیرند،
همیشه قویترین نیستند؛
گاهی آرامترینشان کافیست.
Hands that hold aren’t always the strongest;
sometimes the gentlest ones are enough.
گاهی لبخند،
نه شادی است و نه رضایت؛
بلکه تصمیمیست برای ادامه دادن.
Sometimes a smile
is neither joy nor contentment;
it’s a decision to keep going.