بعد از کاپشن صورتی اگه نفهمیدی بعد از ریحانه سادات اگه نفهمیدی بعد از ملینا اگه نفهمیدی ... با شهید شدن دخترای میناب بایدمی‌فهمیدی‌که‌این‌رژیم‌کودک‌کشه🥀 #میناب #روایت_فتح

من نمیتونم از راجب تو فکر کردن دست بردارم. راجب بستنی که دیشب نگه داشتی تا بعد مدرسه بخوری. راجب انتظارت برای خوردن نهاری که شب قبل قولشو گرفته بودی. راجب انتظارت برای قسمت جدید داستان اسباب بازی ها. راجب کفشی نویی که خریدی ولی مامانت نذاشت تا روز عید بپوشی. راجب لباسای نویی که خریدی و ذوق پوشیدنشونو داشتی. راجب عیدی که قولشو از بابات گرفته بودی. راجب کادو تولدی که هرروز به مامان گفته بودی امسال برام بگیر. راجب تک تک ارزوهایی که برای آینده داشتی. و راجب انتظارت برای زنگ اخر که بری خونه. ولی زنگ آخر زندگی تو خورد و پرکشیدی. شاید بهت حسودی کنم که نموندی و دنیای تاریکو ببینی ولی ما امید داشتیم امید داشتیم به اینکه دنیا قراره بهتر بشه. در آخر تو حیف بودی عزیزم خیلی حیف بودی. #میناب #روایت_فتح

و تو ای کوله گلگون چه خوشبخت بودی روزی که با لبخند وبرق چشمان دخترکی خردسال انتخاب شدی. و قسم بخور، قسم بخور ای کوله گلگون که نگریستی, زمانی که گرمای تن دخترک خنده رو به سرمای تنش مبدل شد و تو نتوانستی کاری بکنی. و چقدر مقدسی؛ ای کولهِ صورتیِ گلگون به خون دخترانِ ایران. #میناب #روایت_فتح

غرش موشک هایتان دیگر شادم نمیکند. درخششان در آسمان شب و وحشتی که بر دل صیهون می‌اندازد هم.

بدنبال مرهمی برای زخم‌هایم میگردم، مرهمی که اگر خوبش نکرد سوزشش را کم کند.

نمیآبم اهالی شهر؛ نمیآبم. مرهم زخم من در دنیای مادیتان پیدا نمیشود.

کاش می‌توانستم زندگی نکنم. کاش می‌توانستم لبخند نزنم.

ولی من محکومم به این زندگی. به این دنیا. و خودم. خودم خودم را در این زندان محبوس کردم. و اگر نه من هم بال داشتم. پر و بال پروازم را چیدندن:).

پر و بال پروازم تو بودی. #روایت_فتح

ایرانِ من ، دور از تو چشم بَد !