اگر قراره پسردار بشید، ماکان اسم زیبایی برای انتخاب هست.🤍🌱

آقا جانم؛ گناهان همچو پرده‌ای پیش چشمانمان را گرفته و اذن دیدن شمارا نمی‌دهد. گویا جهان تاریکی و ظلمتی عجیب است که فقط، با آمدن شما و تابیدن نورِ ظهور فروغ می‌یابد. بیا و بگذار تا زنده‌ایم چشمانمان از نورِ وجودت جان بگیرد. - آنچه در فراقت از دل برآمد؛

«به یاد معلمانی که با آغوش باز، به سمت شهادت پر کشیدند...» امروز که روز معلم بود، اولین فکری که از سرم گذشت، به سمت معلمانِ شهیدِ میناب رفت. به آن معلم‌هایی که می‌توانستند با شنیدنِ خبرِ خطر،جز اولین کسانی باشند که مدرسه را ترک میکنند؛ اما نرفتند. آن‌ها ماندند... نه از روی بی‌اطلاعی، بلکه از روی عشقی که فراتر از ترس بود. آن‌ها ماندند تا مطمئن شوند دانش‌اموزانشان در واپسین لحظات زندگی‌شان،لرزشی در دل ندارند و با ترسِ تنهایی روبرو نمی‌شوند. آن‌ها ماندند تا آرامش را به چشمانِ معصومِ دانش‌آموزانشان هدیه بدهند و در نهایت، درست در همان آغوشِ گرمِ شاگردانشان، چشمانشان را به روی جهان بستند. آن روز در میناب، فقط یک روزِ عادی نبود؛ آن روز، مرزِ میانِ ترس و عشق بود. آن روز، تمامِ شهر شاهدِ شکوهِ ایثارِ معلم‌هایی بود که یاد گرفتند چطور با ایستادن، به ما درسِ شجاعت بدهند. میناب آن روز دید که معلم فقط کسی نیست که با گچ و تخته درس می‌دهد؛ معلم کسی است که با تمامِ وجودش، سپرِ دانش‌آموزانش می‌شود. ای معلمانِ عزیز و شهیدِ دبستان میناب... شما با رفتنِ خود، زیباترین درسِ تاریخ را به ما و به جهانیان آموختید. جای شما تا ابد در کلاس های ما سبز خواهد بود و یاد و نامتان در هر کلمه‌ای که می‌خوانیم و در هر گامی که برای رسیدن به آرمان‌هایمان برمی‌داریم، جاری است. امروز، در روز معلم، ما نه فقط به شما، بلکه به شکوهِ وجودتان ادای احترام می‌کنیم. ما به شما افتخار می‌کنیم؛ معلم‌هایی که در میانِ طوفان، مانند کوه ایستادند تا ما بتوانیم در آرامش، رویاهایمان را بسازیم. معلم‌های عزیز و شهیدِ دبستان‌میناب،روزتان مبارک باد.شما در قلب‌های ما جاوید هستید🌷 -مهوا

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیَّکَ الفَرَج🌱

آقاجان، این اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیَّکَ الفَرَج گفتن های ما از سر عادت نیست... بدون دعای فرج نمیتوانیم روزمان را آغاز کنیم، عمیقا دلمان تنگ شماس! پس کی میرسد؟ آن روزی که شما تشریف بیاورید و من جانم را فدایتان کنم.

کسی که معشوق خداست، حتی اگر به جبهه نرود شهید می‌شود ... -شهید زین‌الدین

ما آدم‌ها، معمولاً وقتی برای "بودن" وقت نمی‌گذاریم، برای "نبودن" اشک می‌ریزیم. این کتاب که مدت‌ها بود فراموش شده بود و گوشه کتابخونه خاک میخورد، امروز با دیدنش برای خوندنش چنان ذوقی کردم که سالهای دور که رهبرم بود و باید اون موقع میشناختمش ذوق نکردم. ولی خودم رو با جمله ″ماهی رو هروقت از آب بگیری تازه است″ دلداری میدم و با ورق زدنش سعی میکنم حالا کمی بیشتر عزیزِ شهیدمون رو بشناسم و با هر ورق زدن اشکی بر چشم و حسرتی بر دل به پایان برسونمش.

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیَّکَ الفَرَج🌱