عشق من نسبت به والیبال شبیه عشق من نسبت به چایی هست.

همون قدر دوست داشتنی و مورد نیاز شاید یکی از ورزش هایی هست که اونقدر توش تلاش میکنم که دیگه بدنم توانایی بلند شدنو نداشته باشه‌.

دیروزم همین بود ـ از قبل جنگ داشتم رو سه گام و بال و اسپکم تمرین میکردم،که جنگ شدو حدودا ۳ ماه باشگاه نرفتم. کلا اوضاع بازیم زیاد خوب نبود، تا اینکه دوباره شروع کردم به باشگاه رفتن و دیروز بالاخره مربی گفت سه‌گام و بالم خیلی خوب شده و پرشم بهتر شده و کلا در ذوق به سر میبردم...

هر وقت که باشگاه میرم سعی میکنم برای بار نمیدونم هزارم آبشار سرنوشت یا همون انیمه هایکو رو ریواچ بکنم. ترکیبشون شاهکاره:)))

مطمئنم ۹۰درصد از اون افرادی که نه تنها توی ایران بلکه توی جاهای دیگه والیبال بازی میکنند علاقشون از انیمه ابشار سرنوشت شروع شده بود.»

عکسرو خیلی دوست دارم . چه میوه‌ی توش چه ظرف زیرش کلا قشنگن،هر دوتاشون بهم حس زندگی میدن :)

از گپ قدقد و گپ گلشید واقع خوشم میاد‌.

مخصوصا از وقتی که اقای دارابی اومده.

جو اروم و شادی داره .»

+ در هیچ سنی شبیه هم سالانش نبود ، نه تفریحاتش ، نه حرف هایش ، نه خوشحالیش ، نه زندگی اش و نه غم هایش .

تنها دلخوشی اش همان اهنگ های قدیمی و ان چند درخت روبه‌روی اتاقش بود‌.»