مثل آدمی بودم که داشت درسای سال قبلشو میخوند فقط با این تفاوت که اونا خاطراتم بودن.

من هی میگم نه تو تکذیب کن

اکنون رویا پیرم می‌کند

فقط با سایه خودم خوب میتوانم حرف بزنم، اوست که مرا وادار به حرف زدن میکند، فقط او میتواند مرا بشناسد، او حتماً میفهمد!

ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

ولی کاش ۲۴ ساعت ۴۸ ساعت بود.

ما زود خسته شده‌ایم. ولی می‌دانی چه چیزی مرا می‌ترساند؟ این که قرار است حداقل بیست سال دیگر با این خستگی زندگی کنیم.

دلم یه بغل گنده میخاد همین.

به کسی که برایت نمی‌نویسد، مزاحمِ روزهایت نمی‌شود، درباره‌ات نمی‌خواند، مهم ترین تاریخ‌‌های تو را حفظ نمی‌کند و زندگی‌ ات را پُر از کارهای شگفت‌ انگیز نمی‌کند، وابسته نشو.» _ غسان کنفانی.

از نقاط اتصالم به جهان چیز چندانی باقی نیست

_

«در خیابان وحشت زده ی تاریک یک نفر گویی قلبش را مثل حجمی فاسد، زیر پا له کرد.»