_تو بیا بگو فردا تعطیله دروغ سیزدهم باشه من قبول میکنم.

مبهم! مثل غروب سیزده بدر

او شخصا مرا نمیخواهد مرا به او بخواهانید

گفتی صبوری کن صبر کردم یه روز دو روز یه سال دوسال چهارسال پنج سال چیشد،همش که شد تنهایی....

_معمولا سخت ترین کسی که میشه بخشید، خودتی!

مبهم! مثل شب کنار دریا

ای هفت سالگی بعد از تو هرچه رفت، در انبوهی از جنون و جهالت رفت -فروغ فرخزاد

بهار اومده از تو پس کوچه های موهای سیاهت♥️_

مبهم! مثل صدای سوختن چوب

چند وقت پیش یه بارون خیلی شدید میومد منم از نبودن مامان و بابام تویه خونه استفاده کردم و شال و کلاه کردم و زدم بیرون یه چترم محض احتیاط برداشتم همینجوری رفتم و رفتم رسیدم به یه چار راه نگام افتاد به یه دختر بچه‌ی دبستانی که تازه تعطیل شده بود نگاهش به اون طرف خیابون بود هربار که می‌خواست بره یه ماشین با سرعت به سمتش میومد و آب با فشار به سمت دخترک میرفت اونم از ترس خیس شدن خودش رو یه گوشه جمع کرده بود درست مثل یه بچه گربه که از آب بدش میاد! حس کردم لازمه کمکش کنم چترم و باز کردم و به سمتش رفتم بایه لبخند بهش گفتم :عزیزم میخوای بری اون طرف سرشو تکون داد طفلی انقدر سردش بود که نمیتونست حرف بزنه دستش رو گرفتم یکم صبر کردیم و باهم دیگه رفتیم اون طرف خیابون برگشت رو بهم، چیزی نگفت منم چیزی نگفتم. تنها چیزی که شنیده میشد سکوت بود.

_

مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش خوشبختی در آورد؟