آدمایی که نا امیدن شبیه هیچی نیستن فقط غمگینن همین.

«نفس کشیدن که زندگی کردن نیست»

-

همه چیز در ظاهر خوب و عالی به نظر می‌رسید، اما غم_در عمق قلب_نفوذ کرده بود.

آقای بدیعی مردی میانسال قبرش را در کنار درختی کنده است. او می‌خواهد قرص‌های خوابش را یک جا بخورد و شب در این قبر بخوابد. بدیعی دنبال کسی است که پس از مرگش، روی جسدش خاک بریزد. او همین اندازه تنهاست؛

من به تنگ آمده ام از همه چیز

-

عمری است لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره می کنم:

ای کاش کسی می‌آمد و غم‌ها را از قلب اهالی زمین برمی‌داشت -سهراب‌سپهری

آنچنان زیباست این بی بازگشت کز برایش می‌توان از جان گذشت

باشد برای روز مبادا

این کشور آن کشور ندارد حس دلتنگی دیوار با هر طرح و نقشی باز دیوار است