که من؛ همه‌ی عمر، دنبال معنی زندگی بودم تویه نشونه‌ای یه فرمولی!

اُمید میکاشت، غَم می رویید.

چند بار بهتان گفتم که اشتباه اساسی شما کم بها دادن به اهمیت چشم است.. زبان آدمی شاید بتواند حقیقت را کتمان کند ولی چشم‌ها هرگز

من روز را دوست دارم ولی از روزگار میترسم؛

من در اين آبادی‌، پی چیزی می‌گشتم‌: پی خوابی شايد، پی نوری‌، ریگی‌، لبخندی.

من فقط یک رویا دارم اینکه وطنم را برایم بگذارید؛

مرا ز خود مکن ای جان جدا که می‌میرم‌‌‌.

و اميدوارى را از ياد نبر عزيزِ من

در درد بِمُردیم چو از دست دوا رفت

«پخته نخواهی شد، مگر بعد از آنکه احساس کردی سرشار از سخنی، ولی لازم نمیدانی به کسی چیزی از آن بگویی..!»

از آن شبی که برنگشتی جهان که شادی آفرین بود به چشم من غم‌آفرین شد