دستش را به گلویش می‌زند و می‌گوید؛ اینجاست، رد نمی‌شود.

آن حرف‌هایی که هیچ‌وقت نتوانستیم به کسی بگوییم، همان‌ها بلای جانمان می‌شوند‌.

«من که سال‌ها پیش از آمدنم به این دنیا خود را در او احساس می‌کردم. در روح او، جان او و خون او بودم، در رگ‌هایش جریان داشتم و در نگاهش همیشه نشانی از من وجود داشت.» _عباس معروفی.

«تو را در خلال اندوهم دوست می‌دارم.» _نزار قبانی.

جآن‌ِمن‌ذاتي‌ست‌بعضی‌ویژگی‌هایِ‌بشر

_یا بفرما به سرایم یا بفرما به سر آیم!_

«شاید بتوانم از تو اسمی نبرم اما نمی‌توانم از تو یادی نکنم.»

تو را چه کسی اسراف می‌کند درحالی که به ذره ذره تو محتاجم

محاله اعتنا کنم به وعده های مُبهمت منی که مطمئن شدم شفا نمیده مرحمت

و تو شاید خورشید بودی وگرنه؛ اینهمه تاریکی پس از تو عادی نیست.

«دیدم که از دستت عصبانی نیستم، دل‌شکسته نیستم، قهر نیستم، خلاصه اینکه من با تو دیگر "هیچ چیز" نیستم.»

-