تو سنگرِ من بودی، در بین تمام آدم‌هایی که جنگ بودند.

-و اعتراف می کنم که آب مُرده است، و رودخانه دارد جنازه اش را به دریا می برد

تو نا تمام من شدی

یلدا یا فروغ؟ چه فرقی می کند؟ همیشه نگاه زنی گره خورده به آغاز فصلی سرد.

دلم دارد می ترکد. هیچوقت این طوری نشده بودم. اینقدر تلخ و بیهوده. یک چیزی را از من گرفته اند. نمیدانم چه کسی و کجا و چرا؟ فروغ فرخزاد |نامه به ابراهیم گلستان|

«نمی‌فهمد فهمیدنِ دنیا چه غمی دارد.»

آیا کسی آنقدر دوستت دارد که از جهان نترسی؟ _شمس لنگرودی.

فراری در کار نبود، فقط دور شدم آنقدر دور که چیزی را حس نکنم آنقدر دور که چیزی را حس نکنی.

؛

دیگر نه شاد بودم نه ناشاد. این نیز بگذرد.

‏«به تو فکر می‌کردم. از لیوان یک چای برداشتم و قندان را سر کشیدم.»

کاش ناشناخته می‌ماندند آدم‌هایی که فکر می‌کردیم یک روز بهترین‌اند