بگو که از غم عشقت چگونه جان برهانم؟

حالا که آمدی حرف ما بسیار وقت ما اندک آسمان هم که بارانیست..

چاره دارو و دوا نیست که حال بد من بی تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد

وقتی که گیسوان من از عریانی می‌لرزیدند تو لاله هارا می‌چیدی؛

مارا زمانه گر شِکَنَد، ساز می‌شویم؛

قصه‌ی عشقِ مرا پیر و جوان میدانند چه عجیب است که عاشق شدنی یادم نیست.

-

که من پیاده‌‌‌ي تواَم تجریش‌‌ ُ شریعتی ُ نواب ُ صیاد ِتو .. من انقلاب ِتوام چَمران؛ نه. ‌‌‌ هفت‌تیر خورده‌ي تواَم من به‌تنهایی طهران توام.‌‌‌‌ ‌‌‌ ‌‌‌ اسکاٰرلٺ‌دهه‌ی‌‌شصت.‌

و من تمام میشوم از دلتنگی تو؛

_بوسیدمش در شهر بعد از خوردن شلاق

آنقدر از خواهش دل سوختم تا چنین بی خواهشی آموختم