«و شاید تقدیرش چنین بود که لحظه ای از عمرش را با تو همدل باشد» _ایوان تورگنیف

-نَمایش تَمام میشَود وَحقیقَت عُریان

تو مث کفش الستاری میمونی که خیلی وقته میخامش

-گویی زنی خود را از ماه دار زده است

درسته همه‌چی خوبه اما، جایه خالی پیامکِ بیا سرخیابون ما داریم میایم عجیب سنگینی میکنه.

بی تو نفس کشیدنم عمر تباه کردن است -شهریار

یک روز آخرین نفری که تو را میشناسد خواهد مرد و خاطره تو،برای همیشه،فراموش خواهد شد.

تکه های وجودم یکی یکی دارند می‌پرند اما میدونم باز یه‌جا کنار هم جمع میشن

-آغوش‌واکردیم‌اگرچه‌ترس‌هرسو‌بود

«محبوب من، نمی‌دانم چرا اینقدر صبر کردم تا به شما بگویم دوستتان دارم! می‌خواستم مطمئن باشم و کلماتم پوچ نباشند. اکنون به نظرم می‌رسد که از ابتدا عشق بود. به هر حال، این عشق است و قلب من رنج می‌کشد.» °نامه از سیمون دوبووار به نلسون آلگرن