بهر دیدار تو لبریزِ نگاه آمده‌ایم!

اندوهگین نباش سرزمین من! در شکاف زخم های تو بذر گل کاشته‌ام تو روزی، سراسر گلستان خواهی شد . . .

-

دل ما بود، ولی تنگ شما است چرا؟

مرا تو راحت جانی

ما کتاب هایی هستیم که می‌خوانیم و چیزهایی هستیم که دوست داریم٬روح ما در چیزهایی که پشت سرمان‌ جا میگذاریم پنهان میشود

|جهان‌با‌من‌برقص|

وجود داشتن تفاوت زیادی داره با زنده بودن؛

کاش فردا دنیا به آخر می‌رسید، آن‌گاه شتابان سوار آخرین قطار می‌شدم و درِ خانه‌ات را می‌کوبیدم و بهت می‌گفتم: با من بیا، دیگر می‌توانیم بدون ترس و احتیاط به یکدیگر عشق بورزیم، چون فردا دنیا به آخر می‌رسد. - فرانتس کافکا در نامه به میلنا

-

صدای ترانه‌ای غمگین در رادیو شنیده می‌شود ‏و من به چیزی غیر تو فکر نمی‌کنم. ‏زنده ماندن ‏در روزهایی که این قدر از تو دور افتاده‌ام ‏کار آسانی نیست.