انگار به اشتباه،جای طلوع در غروبِ چشم‌هایت فرود آمده باشم.

من از آن روز که در بند تواَم فهمیدم زندگی درد قشنگیست که جریان دارد

تو مثل تمام معشوقه‌های دنیا دیرت شده بود و باید می‌رفتی ، رفتی . و من بعد از رفتنت بارها گفتم دوستت دارم ، بارها و بارها .. مثل دیوانه‌ای که رو به خیابان ایستاده ، و کلید را مدام در قفلی می‌چرخانَد که نیست ‌

-کیانوش‌خان‌محمدی

چطور این همه جریان گرفته‌ای در من؟

-

پیرمرد جواب داد :من هم باید ترک کنم. من هر روز فقط دو نخ سیگار می‌کشم، برای همین نباید زیاد سخت باشد. اما می‌دانی، رفتن به مغازه برای سیگار خریدن و آمدن به این جا برای سیگار کشیدن، خودش کمک می‌کند وقت بگذرد. من را به تحرک وا می‌دارد و نمی‌گذارد زیاد فکر کنم ! گفتم :یعنی می‌گویید برای سلامتی‌تان سیگار می‌کشید ؟! پیرمرد با نگاهی جدی گفت : "دقیقاً !"

قصه که تمام می‌شود، آدم‌ها به کجا می‌روند؟

-دلم‌باتوبودن‌می‌خواد

نمی‌فهمم این ترانه‌های جدیدُ! ترانه باید قشنگ باشه، به دل آدم بشینه، باید روح آدمو عاشق کنه یه جوری مثل آهنگای قدیمی مثل اینکه:«وقتی میای صدای پات، از همه جاده‌ها میاد انگار نه از یه شهر دور، که از همه دنیا میاد یا مثلا: خواستنه تو نه عشقو نه عادته دیدن تو به حرمت زیارته اما می خوام تو دستهای تو گم بشم .» -نیمه شب اتفاق افتاد.

من شعر می‌شوم که بگردم به دورِ تو

-

شرمگین میخواندمش بر خویش از چه رو بیهوده گریانی در میان گریه مینالید دوستش دارم نمیدانی. ‘فروغ‌فرخزاد