حرف‌ها در پیشِ دیدارت، همگی بی‌معنا شدند گفتن از عشق و از دلتنگی، همگی بی‌جان و بی‌نما شدند کاش می‌بودى و می‌شد با چشم‌هایت مست و پُر از مستی حرف‌های من در حضورِ تو، همگی شعله و شیدا شدند نامه‌ها، افسوس که تنها تکیه‌گاهِ دلِ پُر دردِ من‌اند کاش می‌شد با بوسه، تمامِ این دلتنگی‌ها را جلا داد و پاک کرد…

کلام، برای تو کم است؛ حتی اگر تمامِ لغاتِ جهان را، در یک بوسه خلاصه کنم…»

دیگر ننویس، که کاغذ از اشکِ من، خیس و تباه است هر خطی که می‌کشی، گویی که از عشق، یک گناه است نامه‌ها، زندانِ حس‌های من، در بندِ کلماتند دلتنگی‌های من، در میانِ این سکوت‌ها، رها و رهای‌اند بیا و پُر کن این فضایِ خالی را، با عطرِ خودت بیا و بسوزان این کاغذها را، با آتشِ خودت بیا و بر پلک‌هایم، بوسه‌ی وصلِ خودت را بنشان که دیگر تحملِ این بی‌خبری و این بی‌قرار، ندارم…

حتی تمامِ واژه‌ها، جلویِ یک لحظه حضورِ تو، تسلیم‌اند.»

«بیا؛ که کلمات دیگر گنجایشِ این همه دلتنگی را ندارند.»

روی پاهای تو خوابم برده؛

_

هنگام تماشایت، از بس که تو زیبایی با هول و ولا خواندم، لاحول و لا ها را _

-

چیزی که پسرا از زندگی میخان🎀✨

زیبایی *