يَا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَا إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ
وَ مَا مِنْ نَبِی ّ إِلا وَ قَدْ زَارَ كَرْبَلاءَ وَ وَقَفَ عَلَيْهَا
هيچ پيامبری از دنيا
نرفت مگر اينكه كربلا رو زيارت كردند
هرپيامبری به اين سرزمين میرسيد،
خطاب به زمين كربلا میفرمود:
وَ قَالَ إِنَّكِ لَبُقْعَةٌ كَثِيرَةُ اَلْخَيْرِ فِيكِ يُدْفَنُ اَلْقَمَرُ اَلْأَزْهَرُ:
تو سرزمينی هستی كه خير كثيری به تو ميرسه آخه قراره در تو ماه تابانی دفن
بشه . . .
فَدَمَعَت عَينَاهُ وَ قَال اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ
بِكَ مِنَ الْكَرْبِ وَ الْبَلَاءِ"
اشك از چشمان آقا سرازير شد،
فرمود
پناه ميبرم به خدا از اين سرزمين پربلا . . .