❇️ خدایا! دل‌هایشان را از آرامش تهی ساز؛ و بدن‌هایشان را از توانایی بی‌بهره کن: و قلوبشان را از چاره‌جویی غافل ساز؛ و اندامشان را از ایستادن در برابر رجال اسلام سست کن؛ آنان را از کوبیدن دلیران بترسان؛ و سپاهی از فرشتگانت با عذابی از عذاب‌هایت را برضد آنان برانگیز؛ مانند کاری که روز جنگ بدر انجام دادی تا به این سبب بنیانشان را قطع کنی و نیرو و اسلحۀ تیزشان را از بیخ و بن درو کنی و نفراتشان را پراکنده سازی. اَللَّهُمَّ أَخْلِ‌ قُلُوبَهُمْ مِنَ اَلْأَمَنَةِ‌، وَ أَبْدَانَهُمْ‌ مِنَ اَلْقُوَّةِ‌، وَ أَذْهِلْ قُلُوبَهُمْ عَنِ اَلاِحْتِيَالِ‌، وَ أَوْهِنْ أَرْكَانَهُمْ عَنْ‌ مُنَازَلَةِ اَلرِّجَالِ‌ ، وَ جَبِّنْهُمْ عَنْ مُقَارَعَةِ اَلْأَبْطَالِ‌ ، وَ اِبْعَثْ عَلَيْهِمْ‌ جُنْداً مِنْ مَلاَئِكَتِكَ بِبَأْسٍ مِنْ بَأْسِكَ كَفِعْلِكَ يَوْمَ بَدْرٍ ، تَقْطَعُ بِهِ‌ دَابِرَهُمْ‌ وَ تَحْصُدُ بِهِ شَوْكَتَهُمْ‌ ، وَ تُفَرِّقُ بِهِ عَدَدَهُمْ‌. 🔸حضرت سجاد علیه السلام، دعای ۲۷ صحیفه، فراز یازدهم. 🆔 @Moftaker

❇️ بار الها! بر محمد و دودمانش درود فرست و دشمن نابكار مرا از ستم كردن بر من، به قوت خويش بازدار، و به نيرو و توانايى‌ات تندى تيغ دشمنى‌اش را فرو كاه، و او را به خويشتن مشغول دار، و در برابر دشمنش ناتوان گردان! اَللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‌ ، وَ خُذْ ظَالِمِي وَ عَدُوِّي عَنْ ظُلْمِي بِقُوَّتِكَ‌، وَ اُفْلُلْ حَدَّهُ‌ عَنِّي بِقُدْرَتِكَ‌، وَ اِجْعَلْ لَهُ شُغْلاً فِيمَا يَلِيهِ‌ ، وَ عَجْزاً عَمَّا يُنَاوِيهِ. 🔸حضرت سجاد علیه السلام، دعای چهاردهم صحیفه، فراز ششم. 🆔 @Moftaker

کاش یکی از موج‌های عملیات وعدهٔ صادق۴، به یاد «کودکان جزیرهٔ اپستین» نام‌گذاری شود. 🆔 @Moftaker

یادآوری و إنذار رهبر شهید: «اگر جمهوری اسلامی دچار شاه سلطان حسین‌ها بشود، دچار مسئولانی بشود که مقابل دشمن دچار رعب و خوف هستند و جرأت و جسارت ندارند، در خود و در مردم خودشان احساس توانائی و قدرت نمیکنند، کار جمهوری اسلامی تمام خواهد بود». ۱۳۸۷/۰۹/۲۴ 🆔 @Moftaker

غیر از نظر لطف خداوند حرام است کمتر کسی فکر می‌کرد که توان ما در این جنگ نامتقارن چنین باشد؛ حتی خیلی از خودی‌ها! چون روی کاغذ همه‌چیز به نفع آن‌ها بود؛ دشمن هم با تمام امکانات مدرن و لجستیکِ خود، به همراه مستعمرانش به میدان آمده و از این رو می‌توان گفت تمام قدرت‌های جهان در یک صف‌آرایی آشکار، علیه ما هم‌پیمان شده‌اند. پر پیداست که در چنین ناموازنه‌‌ای، هر تحلیل‌گری ابتدا به داشته‌های مادی آنها می‌نگرد؛ اما درست در همین نقطه است که قانونی نانوشته در جنگ، تمام محاسبات را به هم می‌ریزد؛ و آن هم لطف خداست... الهیات جنگ، به ما آموخته که در این مسیر، اگر تنها روی تدبیر و دست و پایی که می‌زنی، حساب باز کنی، نظام هستی همان دست و پا را قطع می‌کند. انگار خدا می‌خواهد به ما بفهماند که در این کارزار، تکیه بر ابزار مادی، حتی اگر به نیت خیر هم باشد، نوعی شرکِ پنهان است. وقتی خدا می‌بیند بنده‌اش می‌خواهد با توانِ محدودِ خودش در برابر چالش قد علم کند، آن تکیه‌گاه‌های پوشالی را می‌بُرد تا او را به مقام «انقطاع» برساند؛ همان‌جایی که آدمی با تمام وجود چنین حسی را درک‌ می‌کند: درین ره خواستم زد دست و پایی بُریدند، ای دریغا، دست و پایم امید از هر که هست اکنون بُریدم فتاده بر در لطف خدایم حالا و تا همیشهٔ دنیا، باید خود را بریده‌ از هرجا ببینیم، اینجاست که دقیقاً به قرار «لطف» می‌رسیم. وقتی دست و پای ادعا و تدبیرِ بشری بریده شد، تازه زمانِ فرود آمدن قدرت خداست. ما هم اکنون در چنین نقطه‌ای ایستاده‌ایم که فقط و فقط باید منتظر همین ساعت باشیم؛ انتظاری که صد البته از سرِ ضعف و خود را به انفعال زدن، نیست، بلکه از سرِ هوشمندی و شناختِ قدرتِ مطلق است. وقتی سودای ما سر بالا و بدان سو باشد، دیگر فرقی نمی‌کند چقدر سلاح و چندین جبهه علیه ما صف‌بندی کرد‌ه‌اند؛ چرا که یقین داریم: اگر تیغ عالم بجنبد ز جای نبُرّد رگی، تا نخواهد خدای

❇️ بالاتر از خرمشهرها و سجیل‌ها کمتر کسی فکر می‌کرد که توان ما در این جنگ نامتقارن چنین باشد؛ حتی خیلی از خودی‌ها! چون روی کاغذ همه‌چیز به نفع آن‌هاست؛ و با تمام امکانات مدرن و لجستیکِ خود، به همراه مستعمرانش به میدان آمده و از این رو می‌توان و باید گفت تمام قدرت‌های جهان در یک صف‌آرایی آشکار، علیه ما هم‌پیمان شده‌اند. پر پیداست که در چنین ناموازنه‌‌ای، هر تحلیل‌گری ابتدا به داشته‌های مادی آنها می‌نگرد؛ اما درست در همین نقطه است که قانونی کمتر خوانده‌شده، تمام محاسبات را به هم می‌ریزد؛ و آن هم لطف خداست... الهیات جنگ، به ما آموخته که در این مسیر، اگر تنها روی تدبیر و دست و پایی که می‌زنی، حساب باز کنی، نظام هستی همان دست و پا را قطع می‌کند. انگار خدا می‌خواهد به ما بفهماند که در این کارزار، تکیه بر ابزار مادی، حتی اگر به نیت خیر هم باشد، نوعی شرکِ پنهان است. وقتی خدا می‌بیند بنده‌اش می‌خواهد با توانِ محدودِ خودش در برابر چالش قد علم کند، آن تکیه‌گاه‌های پوشالی را می‌بُرد تا او را به مقام «انقطاع» برساند؛ همان‌جایی که آدمی با تمام وجود چنین حسی را درک‌ می‌کند: درین ره خواستم زد دست و پایی بُریدند، ای دریغا، دست و پایم امید از هر که هست اکنون بُریدم فتاده بر در لطف خدایم حالا و تا همیشهٔ دنیا، باید خود را بریده‌ از هرجا ببینیم، اینجاست که دقیقاً به قرار «لطف» می‌رسیم. وقتی دست و پای ادعا و تدبیرِ بشری بریده شد، تازه زمانِ فرود آمدن نصر الله است. ما هم اکنون در چنین نقطه‌ای ایستاده‌ایم که فقط و فقط باید منتظر همین ساعت باشیم؛ انتظاری که صد البته از سرِ ضعف و خود را به انفعال زدن، نیست، بلکه از سرِ هوشمندی و شناختِ قدرتِ مطلق است. وقتی سودای ما سر بالا و بدان سو باشد، دیگر فرقی نمی‌کند چقدر سلاح و چندین جبهه علیه ما صف‌بندی کرد‌ه‌اند؛ پس همواره باید به خود بگوییم: «غیر از نظر لطف خداوند حرام است» ✍️ امیر ابوالفتحی 🆔 @Moftaker

کنایه کاربران آمریکایی؛ به سربازان آمریکایی و سیاست‌های ترامپ: سربازان شما به جنگ بروید؛ اپستین‌ها مراقب زن و فرزندان شما هستند. 🆔 @Moftaker

❇️ ضرورت دعا برای سلامتی خادمان ایران جایگاه و تراز سران و مسئولان نظام، به یک اندازه نیست؛ برای جایگزین شدن برخی، پدر پیر فلک صبرها باید کند و خون ‌دل‌ها بخورد؛ از این رو حفاظت از ایشان، به‌خصوص در شرایط کنونی چند چندان اهمیت دارد، چه، ایشان به قول حضرت علی علیه السلام، به‌سان نخ تسبیح هستند که قوام زیردستان به آنها وابسته است؛ لذا بایستی برای سلامتی خادمان ملت در این روزها بیشتر دعا کنیم: «جايگاه رهبر و فرمانده سپاه چونان ريسمانى محكم است كه مُهره‌ها را متّحد ساخته و به هم پيوند مى‌دهد؛ اگر اين رشته از هم بگلسد، مُهره‌ها پراكنده و هر كدام به سويى خواهند افتاد؛ و سپس هرگز جمع آورى نخواهند شد.» / نهج البلاغة، خطبه۱۴۶. 🆔 @Moftaker

ای فیلسوفِ شهیدِ وادیِ حیرت، در قمارخانهٔ سیاستِ خاکیان، بارها مُهرِ رد بر پیشانیِ آرزوهایت زدند و جامِ تلخِ جفا و بی‌مهری به کامت ریختند؛ اما به جای گریز، به مقامِ «عرفانِ سیاسی و اجتماعی» پر کشیدی که شرطِ ورود به آن، گذشتن از خویشتن بود؛ تو دریافتی که ردِ صلاحیت در دادگاهِ زمینیان، کرسیِ قبولی در درگاهِ آسمانیان است، پس در برابرِ طوفانِ نامرادی‌ها ایستادی، بتِ نفس و شهوتِ مقام را در هم شکستی و با سینه‌ای چاک، در خونِ خویش به رقصی عارفانه برخاستی تا به همگان در این فراز و نشیب‌ها بیاموزی که فتحِ قله‌های جاودانگی، نه در جلوس بر مسندِ قدرتِ زودگذر، که در فنای خویشتن و سوختنِ بی‌صدا نهفته است: رقص آنجا کن که خود را بشکنی پنبه را از ریش شهوت بر کَنی رقص و جولان بر سر میدان کنند رقص اندر خون خود مردان کنند 🆔 @Moftaker

❇️ کالبدشکافی گنبد آهنین رسانه‌ای در جنگ شناختی (درآمد) ▫️در معادلات پیچیدهٔ نبردهای مدرن، صدای انفجارها پیش از آنکه در مختصات جغرافیایی به گوش برسد، در میدان ادراک و روانِ مخاطب طنین‌انداز می‌شود. معمای بصری جنگ اخیر، یکی از پیچیده‌ترین و حساب‌شده‌ترین نمونه‌های «جنگ شناختی» در تاریخ معاصر است: آسمانی که رنگ خرمشهرها و سجیل‌ها گرفته و اصلاً پر از «شاهدهای» ما شده است؛ اما زمین، در خروجی رسانه‌ها، گویی جز خیابان‌های خلوت، منازل مسکونی، خودروهای شخصی و چند فضای سبز محلی، هدف دیگری به خود ندیده است! ▫️این پارادوکس تصویری، محصول یک معماری دقیقِ سانسور است. رژیم صهیونیستی به‌خوبیِ خوب دریافته است که وقتی سامانه‌های پدافند میدانی‌اش نظیر «پیکان»، «فلاخن داوود»، «تاد» و «پاتریوت» در رهگیری موشک‌ها و پهپادها در جهانِ واقعی ناکام می‌مانند، باید بلافاصله سامانه‌های پدافند ادراکی را فعال کند و این سامانه‌ها را در جهانِ مجازی فعال کند. در واقع، «گنبد آهنین رسانه‌ای» آن‌ها بسیار متراکم‌تر، لایه‌لایه‌تر و بی‌نقص‌تر از سامانه‌های رهگیرِ نظامی‌شان عمل می‌کند. کارکرد این پدافند رسانه‌ای، منهدم کردنِ «حقیقتِ اصابت» در آسمان افکار عمومی، پیش از فرود آمدنِ آن بر زمینِ آگاهی مخاطب است. این سطح از سانسورِ یکپارچه و جهانی، صرفاً یک اقدام پادگانیِ محلی نیست؛ بلکه محصول مستقیمِ امپراتوری رسانه‌ای و سلطهٔ بلامنازع صهیونیست‌ها بر شریان‌های اصلی اخبار و رسانه‌های جهان است که اجازهٔ درز هیچ روایتی خارج از چارچوب مطلوبشان را نمی‌دهد. ▫️اما این معماریِ حذف و تحریف چگونه کار می‌کند و چرا مجهز شدن به سلاح «سواد رسانه‌ای» برای درک این میدان واجب‌ است؟* ـــــــــــــــــــــــــــــــــ *پاسخ این پرسش‌ و آثار و پیامدهای این گنبد آهنین رسانه‌ای در یادداشت‌های بعدی خواهد آمد. ✍ امیر ابوالفتحی 🆔 @Moftaker

ایرانِ اسلامی + بازدارندگی نظامی + تنگه هرمز = اَبَر قدرت جهانی 🆔 @Moftaker

❇️ معراج در مسلخ عشق در پهنهٔ ایثار، آنجا که آتش بر کالبد جان فرود می‌آید، این جوان با چشمانی خیره به تدفین اعضای خویش، پاسخی عینی به مولوی می‌دهد؛ آنجا که او در مثنوی پرسید «عشق از اول چرا خونی بود؟» و این جوان با تقدیم دست‌وپای خویش پاسخ داد: «تا گریزد آنکه بیرونی بود». چون من ایستادم! آری او نگریخت! تا ثابت کند «بیرونی» نیست؛ بلکه به استقبال آن رفت تا بهای سنگین مَحرمیت را پرداخت کند و نشان دهد تنها رهاشدگان از بند تن، لایق حریم عشق‌اند. و این تماشای تدفین پاره‌های تن، خود اوج «ابتلا» و دقیقاً تجلی آخرین مقامات عرفان و فنای از خود است. عَمان سامانی این غربالگریِ شکوهمند را چنین تصویر می‌کند: «تا گریزد هر که او نالایق‌ست درد را منکر، طرب را شایق‌ست تا گریزد هرکه او ناقابل‌ست عشق را مکره، هوس را مایل‌ست» این سرباز سرافراز با دیدن خاکسپاری دست و پا، عبور از دنیای مادی و اوج لیاقت را به نَظاره نشسته است؛ چرا که او نه مایل به هوس‌ها، که شایقِ طرب‌خانهٔ عشق در میانهٔ درد و بلاست. 🆔 @Moftaker