🗓 توی ۷ روز آینده قراره درباره این اشتباهات پنهان و تأثیرگذار حرف بزنیم: 1️⃣ تهدید کردن 2️⃣ داد زدن 3️⃣ لحن نامناسب در گفت‌وگو 4️⃣ تذکرهای مکرر 5️⃣ طفره رفتن از پاسخ به سؤالات جنسی بچه‌ها 6️⃣ ندادن آموزش درست درباره مسائل جنسی، با این باور که “خودش یاد می‌گیره” 7️⃣ نصیحت‌های بی‌اثر .

🎯 هدف این هفته فقط آگاه شدن نیست، قراره یاد بگیریم: ✅ چطور جلوی تکرار این اشتباهات رو بگیریم ✅و رابطه‌ای امن‌تر و سالم‌تر با فرزندمون بسازیم.

هَـــر کُجـــا کِــــه آســایش روحَـــت را پیـــدا کـــــردی ؛بِم‍ـــــان آنجــــا «وَطَن» تــوست... صبح بخیر 🌻

. 🔸گاهی وقتا حس می‌کنم ما والدین، وسط یک دنیای پر سرعت و پر صدا، تنها موندیم با هزار تا سؤال بی‌جواب... 🔸بنظرم در هیچ زمانه ای والدبودن به اندازه الان سخت نبوده دنیایی که هر روز با تغییراتش بچه‌هامون رو از ما دورتر می‌کنه، 🔸و ما، با همه عشق و دلسوزی‌مون، نمی‌دونیم رفتار درست چیه نمیدونیم چطوری عکس العمل نشون بدیم تا نکنه یوقت ناخواسته بهش اسیب نرسونیم😔🍂 .

🌿 من تصمیم گرفتم درباره‌ی این موضوعات حرف بزنم، چون باور دارم: ما همه در یک قایقیم — قایق والدگری. ما فقط برای نجات فرزند خودمون پارو نمی‌زنیم... 🔻ما توی یک جامعه زندگی می‌کنیم، جایی که... بچه‌های ما با هم رشد می‌کنن... از هم یاد می‌گیرن... و از هم تأثیر می‌گیرن... 🔻پس اگه یکی از ما اشتباه پارو بزنه، موجش فقط به خودش نمی‌رسه — به همه‌ی قایق‌ها، به همه‌ی بچه‌ها، به آینده‌ی جمعی ما می‌رسه. 🔻و اگه یکی‌مون یاد بگیره درست پارو بزنه، می‌تونه مسیر رو برای خیلی‌های دیگه هم روشن‌تر کنه.✅ .

حالا که صدا و نوشته‌هام شنیده می‌شن، حس می‌کنم این فقط «فرصت» نیست، یه مسئولیته. مسئولیتی برای اینکه یادمون بیاد اشتباهات کوچک امروز، می‌تونن زخم‌های بزرگ فردا بشن... و آگـــــ✨ـــاهی ، تنها داروییه که می‌تونه جلوی اون زخم‌ها رو بگیره. 🕊 من این مسیر رو شروع کردم چون باور دارم هر والد، لایق آرامشه، و هر کودک، لایق عشق بی‌قید و شرط و فهمیدنه. ✅ما با هم یاد می‌گیریم، ✅ما با هم رشد می‌کنیم، ✅و شاید با همین آگاهی‌ها، فردای روشن‌تری برای بچه‌هامون بسازیم.

📩 اگه تو هم همراهمی و میخوای این اموزش رو از دست ندی ازت میخوام هر مطلبی که یه گوشه دلتو گرم کرد برای بقیه والدین هم ارسال کنی.🌱 .

بریم سر قرار روز اول: فریاد زدن — زخمی که از خودِ ما شروع می‌شه💔 .

🔸گاهی وقت‌ها فکر می‌کنیم داد می‌زنیم چون بچه‌مون لج‌بازه، گوش نمی‌ده، یا صد بار گفتیم و باز هم کار خودشو تکرار کرده... 🔸اما واقعیت اینه که خیلی از داد زدن‌ها ربطی به بچه ها نداره… 🔸به خستگی‌هامون، به حجم فشارهای ذهنی، به بی‌پناهی در لحظه‌هایی که حس می‌کنیم هیچ‌کس ما رو نمی‌فهمه، ربط داره.

🎯نتیجه اش میشه اینکه بچه فقط یه لیوان آب می‌ریزه روی فرش، یا بچه12/13سالمون جواب سربالا میده و همینا جرقه‌ای میشه روی انبار باروتِ خستگی‌هامون🔥🧨 و ما.... بووووم منفجر میشیم…💥 و صدای خستگی‌هامون، با فریاد بیرون میاد.😤 .

🔴 داد زدن یعنی جایی ظرفیت درونی ما پر شده، اما چون بلد نیستیم چطور احساس خشم یا درماندگی‌مون رو مدیریت کنیم، خشممون رو روی کسی می‌ریزیم که ضعیف‌تر از ماست — 😔 و همین میشه که بعد از داد زدن، احساس گناه میاد سراغمون و می‌گیم: «من نمی‌خواستم این‌جوری بشه… اما بازم کنترل خودمو از دست دادم.»💔 .

. می‌فهممت…❤️ هیچ پدر و مادری دوست نداره داد بزنه . فقط اون لحظه بلد نیست واکنش دیگه ای نشون بده. .