. 🔸گاهی وقتا حس می‌کنم ما والدین، وسط یک دنیای پر سرعت و پر صدا، تنها موندیم با هزار تا سؤال بی‌جواب... 🔸بنظرم در هیچ زمانه ای والدبودن به اندازه الان سخت نبوده دنیایی که هر روز با تغییراتش بچه‌هامون رو از ما دورتر می‌کنه، 🔸و ما، با همه عشق و دلسوزی‌مون، نمی‌دونیم رفتار درست چیه نمیدونیم چطوری عکس العمل نشون بدیم تا نکنه یوقت ناخواسته بهش اسیب نرسونیم😔🍂 .

🌿 من تصمیم گرفتم درباره‌ی این موضوعات حرف بزنم، چون باور دارم: ما همه در یک قایقیم — قایق والدگری. ما فقط برای نجات فرزند خودمون پارو نمی‌زنیم... 🔻ما توی یک جامعه زندگی می‌کنیم، جایی که... بچه‌های ما با هم رشد می‌کنن... از هم یاد می‌گیرن... و از هم تأثیر می‌گیرن... 🔻پس اگه یکی از ما اشتباه پارو بزنه، موجش فقط به خودش نمی‌رسه — به همه‌ی قایق‌ها، به همه‌ی بچه‌ها، به آینده‌ی جمعی ما می‌رسه. 🔻و اگه یکی‌مون یاد بگیره درست پارو بزنه، می‌تونه مسیر رو برای خیلی‌های دیگه هم روشن‌تر کنه.✅ .

حالا که صدا و نوشته‌هام شنیده می‌شن، حس می‌کنم این فقط «فرصت» نیست، یه مسئولیته. مسئولیتی برای اینکه یادمون بیاد اشتباهات کوچک امروز، می‌تونن زخم‌های بزرگ فردا بشن... و آگـــــ✨ـــاهی ، تنها داروییه که می‌تونه جلوی اون زخم‌ها رو بگیره. 🕊 من این مسیر رو شروع کردم چون باور دارم هر والد، لایق آرامشه، و هر کودک، لایق عشق بی‌قید و شرط و فهمیدنه. ✅ما با هم یاد می‌گیریم، ✅ما با هم رشد می‌کنیم، ✅و شاید با همین آگاهی‌ها، فردای روشن‌تری برای بچه‌هامون بسازیم.

📩 اگه تو هم همراهمی و میخوای این اموزش رو از دست ندی ازت میخوام هر مطلبی که یه گوشه دلتو گرم کرد برای بقیه والدین هم ارسال کنی.🌱 .

بریم سر قرار روز اول: فریاد زدن — زخمی که از خودِ ما شروع می‌شه💔 .

🔸گاهی وقت‌ها فکر می‌کنیم داد می‌زنیم چون بچه‌مون لج‌بازه، گوش نمی‌ده، یا صد بار گفتیم و باز هم کار خودشو تکرار کرده... 🔸اما واقعیت اینه که خیلی از داد زدن‌ها ربطی به بچه ها نداره… 🔸به خستگی‌هامون، به حجم فشارهای ذهنی، به بی‌پناهی در لحظه‌هایی که حس می‌کنیم هیچ‌کس ما رو نمی‌فهمه، ربط داره.

🎯نتیجه اش میشه اینکه بچه فقط یه لیوان آب می‌ریزه روی فرش، یا بچه12/13سالمون جواب سربالا میده و همینا جرقه‌ای میشه روی انبار باروتِ خستگی‌هامون🔥🧨 و ما.... بووووم منفجر میشیم…💥 و صدای خستگی‌هامون، با فریاد بیرون میاد.😤 .

🔴 داد زدن یعنی جایی ظرفیت درونی ما پر شده، اما چون بلد نیستیم چطور احساس خشم یا درماندگی‌مون رو مدیریت کنیم، خشممون رو روی کسی می‌ریزیم که ضعیف‌تر از ماست — 😔 و همین میشه که بعد از داد زدن، احساس گناه میاد سراغمون و می‌گیم: «من نمی‌خواستم این‌جوری بشه… اما بازم کنترل خودمو از دست دادم.»💔 .

. می‌فهممت…❤️ هیچ پدر و مادری دوست نداره داد بزنه . فقط اون لحظه بلد نیست واکنش دیگه ای نشون بده. .

. 🔸اما قسمت تلخش اینجاست: وقتی سر یه کودک فریاد می‌زنیم، از ما می‌ترسه.😨 ولی وقتی سریه نوجوان فریاد می‌زنیم، از ما دور میشه.🚶‍♂️ کم‌کم در خودش فرو می‌ره، کمتر حرف می‌زنه🤐 و اینجاست که کم کم نقشمون و جایگاهمون رو در زندگیشون از دست میدیم. .

. 📌یه نکته‌ی مهم 🔻هر بار که ما فریاد می‌زنیم، بچه ها از ما الگو برداری میکنن .👀 🔻یادمی‌گیرن وقتی عصبانی‌ان، باید فریاد بزنن. 🔻وقتی حرفشون شنیده نمی‌شه، باید صداشونو رو بالا ببرن. 🔻وهمین، میشه نقطه‌ی شروع زخم‌های فردای اون‌ها و نسلهای بعدشون..💔 .

. ما قرار نیست یه پدر و مادر “بی‌نقصی” باشیم. فقط قراره پدر و مادری باشیم که آگاهانه رشد می‌کنن.🌱 بچه‌ها از اشتباهات ما زخم نمی‌خورن، بلکه تکرار و توجیه اون اشتباهات بهشون زخم میزنه. .