وقتی شما جواب نمی‌دین، بچه مجبور می‌شه از جایی جواب بگیره که “هیچ نظارتی” روش ندارین. و معمولاً این جاها یا دوستای ناآگاهن یا فضای مجازی بی‌رحم. .

آموزش ندادن با این باور که “خودش یاد می‌گیره” . 🔸 بله… بچه‌ها خیلی چیزها رو خودشان یاد می‌گیرند. اما هیچ‌کس به بچه توی اینترنت یاد نمی‌ده: مرز کجاست؟ خطر چیه؟ حریم بدن یعنی چی؟ یا چطور از خودش محافظت کنه. ❌این بخش «وظیفه‌ی ماست» و اگر ما انجامش ندیم، کسی انجامش نمی‌ده. .

. این مرور فقط یک جمع‌بندی نیست… این یک یادآوریه که: ✨ ما تنها کسانی هستیم که می‌تونیم آیندهٔ عاطفی بچه‌هامون رو بسازیم. ✨ هیچ‌کس جای ما رو در تربیت نمی‌گیره. ✨ و تغییر… دقیقاً از همین آگاهی‌های کوچک شروع می‌شه.🌱 .

. سلام به همراهان همیشه‌همراه و والدین دغدغه‌مندم 🌿🤍 امیدوارم روز تعطیل خوبی داشته باشید.😊 . .

. 🔹یک هفته کنار هم نشستیم و دربارهٔ اشتباه‌هایی حرف زدیم که شاید سال‌هاست از کنارشان رد می‌شدیم… اشتباه‌هایی که معمولاً از نیت بد نیست از خستگیه، از ندانستنه، از تنها بودنه. و گفتیم: اشتباه امروز ما..‌زخم فردای فرزند ماست💔 🔹 این هفت روز قرار بود چشم‌هامون رو باز کنه. اما از امروز… وقتشه خودمون هم وارد کار بشیم💥 و حالا می‌خوام شما رو وارد یک تجربه کاملاً جدید کنم: چالش ۷روزه یک تغییر در تو ...هزار تغییر در فرزند🌱 . .

. بذار یک حقیقت رو همین اول باهم چک کنیم: بیشتر ما قبل از اینکه والد بشیم، یک بچه‌ی خیالی و ایده‌آل توی ذهنمون ساخته بودیم. بچه‌ای که همیشه مودبه… همیشه منطقیه… همیشه حرف‌گوش‌کنه… و در واقع هیچ شباهتی به این بچه ای که الان داریم نداره!😂 .

. و اینجاست که درد شروع میشه…😔 .

. وقتی کودک واقعی وارد زندگی میشه — با گریه‌هاش، کنجکاوی‌هاش، بی‌حوصلگی‌هاش، مخالفت‌هاش، وقتی نوجوان واقعی وارد میشه — با سوال‌هاش، استقلال‌طلبی‌هاش، جوگیری‌هاش، حساسیت‌هاش… ما واقعیت رو با انتظار فانتزی می‌سنجیم و نتیجه‌اش میشه: ❌ ناراحتی ❌ خشم ❌ ناامیدی ❌ احساس شکست ❌ و برخوردهای تند و غیرمنطقی چون فکر می‌کنیم «این رفتار نباید وجود داشته باشه» درحالیکه «این رفتار، بخشی طبیعی از رشد کودک/نوجوانه». .

. 🔸 بچه‌ای که وسط مهمونی بی‌قراره 🔸 نوجوانی که جواب سربالا میده 🔸 کودکی که ده بار یک چیز رو تکراری می‌پرسه 🔸 بچه‌ای که گریه می‌کنه 🔸 نوجوانی که استقلال می‌خواد 🔸 و کودکی که بهمون “نه” میگه اینها اشکال نیستن اینها نشونه‌های رشدن. .

. هر وقت ذهنیت ما از بچه‌ها غیرواقعی باشه، رفتارهای طبیعی‌شون برای ما تبدیل میشه به بی‌احترامی، شیطنت، لجبازی یا خرابکاری. و اینجاست که برخوردهای ما شدیدتر میشه، تحملمون کمتر، بذار راحت برات بگم… خیلی از ناراحتی‌ها، خسته شدن‌ها، اون لحظه‌هایی که احساس می‌کنیم «کم آوردم»، اصلاً از رفتار بچه‌ها نیست؛ از انتظاریه که توی ذهنمون ساختیم و با واقعیت نمی‌خونه. وقتی فکر می‌کنیم: 🔸بچه نباید این‌قدر شلوغ کنه 🔸نوجوان نباید این‌طوری جواب بده 🔸بچه باید همیشه همراهی کنه 🔸نوجوان باید منطقی باشه. .

. در حالی که طبیعت بچه‌ها و نوجوان‌ها چیز دیگریه… اینجاست که تناقض شکل می‌گیره. و تناقض همیشه استرس می‌سازه. ولی وقتی واقعیت رو به رسمیت می‌شناسیم — وقتی می‌پذیریم که: 🔹 کودک حتماً هیجان زیاد داره 🔹 نوجوان حتماً استقلال‌طلبی می‌کنه 🔹 بچه‌ها تکرار می‌پرسن 🔹 نوجوان‌ها بالا و پایین خلق دارن 🔹 کودک‌ها اشتباه می‌کنن 🔹 و هر دو گروه مدام در مسیر یادگیری‌اند. .

. اون‌وقت یک اتفاق خیلی قشنگ می‌افته: 🟦 تنش کمتر میشه، درک بیشتر میشه، و خونه امن‌تر میشه.✨ رفتار بچه‌ها سبک‌تر دیده میشه، حساسیت‌ها کمتر، و انرژی والدین ذخیره‌تر.⚡ این یک تغییر ساده، اما یک تغییر هزار اثره.🌱 چون وقتی ذهنیت اشتباه کنار میره، نه فقط رفتار والدین آرام‌تر میشه… بلکه رفتار بچه‌ها هم خودبه‌خود بهتر میشه چون فشار انتظارات غیرواقعی از بین میره. . امروز می‌خوام با هم این تغییر رو تمرین کنیم: اینکه یک قدم از ذهنیت فاصله بگیریم و یک قدم به واقعیت نزدیک بشیم. قول می‌دم همین یک تغییر، نتیجه‌هایی به شما می‌ده که سال‌ها دنبالش بودید. همین‌قدر ساده همین‌قدر واقعی همین‌قدر عمیق. ✨💛 .