مُتوهم!
قصه این است ، که مهمان جهان شد تن من. ²⁰²⁴ ʲᵃⁿᵘᵃʳʸ ³¹
نمیدونم دقیق از کجا بایدشروع کنم برای ؛
تو
؛از اونجایی که برای اولین بار با تمام توان جیغ کشیدی و با گریه اعلام نارضایتی به بودن تو این دنیا کردی ، یا وقتی که هیچ بچه کوچیک چهار ماهه آیی غذا نمی‌خورد ولی تو براش گریه می کردی ، یا وقتی برای اولین بار گفتی بابا ،یا وقتی صدای موتور بابا رو میشنیدی بی قرار بغلش می‌شدی ، یا وقتی که آبجی همیشه مراقب بود که شیطونی هات خطرناک نشه ، یا وقتی مریض شدی برای نبودن یک ماهه بابا، یا اولین قدم هایی که با شعرهای تاتی نباتی بابایی برداشتی ، یا شروع بازی آیی که با دنبال کردن غاز هایی که دوبرابر قد تو بودن ، یا اجازه هایی که برای رفتن به بیرون از کلاس که ختم میشد به بازی با سرسره یا بازی تو حیاط ، یا دعوا با پسر بچه هایی که به آبجی زور می گفتن، یا دوران مدرسه آیی که گذشت، یا وقتی که فهمیدی عکاسی رو دوست داری، یا شروع دوستی های عجیبی که به رفاقت ختم شد ،یادیونه بازی هات ، یا خنده های از ته ته دل ،یا سفرهای کربلا ، یا عطر تنت ، یا نگاهت ، یا دوستی با بچه کوچولو ها، یا زمین خوردن هات ، یا سکوتت ،یا خاموشی.!
«تولدت مبارک ممنون بابت تمام بودن هایی بود.»
شکرا علي كُلشئ مريوما.