اینکه من احساس میکنم هیجوقت توی زندگی هیچکس اونقدری که باید مهم نیستم یه پندار درسته.

و اگر بخوام خودم رو گول بزنم که نه! من مهمم، رسما احمقانس. نیستم. آدما ثابتش میکنن بهم.

نه مهمم، نه دوستداشتنی. در واقعیت یه ادم نچسبِ بی خاصیتم.

میخوام گریه کنم، چرا همش‌ بهم میگی گریه نکن؟ گریه کنم چی‌میشه؟ این فکرا تموم میشن؟ دیگه خودم و دوست دارم؟ دیگه از دیدن خودم حالم بهم نمیخوره؟ همه فکرایی که هلشون میدم برن پایین دیگه نمیچرخن تو سرم؟ احساساتم فوران‌نمیکنه؟ همشون اتفاق میفتن. نمیتونم تظاهر کنم که از این من خوشم میاد.‌ نمیشه. بزار گریمو بکنم.

من میدانم که کامل نیستم ، آدمی معمولی ام . چهره ی شگفت انگیز و شکمی صاف ندارم ، کمی هم اضافه وزن دارم . گاهی اوقات بستنی میخورم و عاشق هله هوله ام . لباس چهار خانه ام را می‌پوشم و بیرون از خانه آرایشی ندارم . گاهی ظاهرم بهم ریخته است و بیشتر اوقات موهایم رو شانه نمیکنم . من اشتباه میکنم ، بد اخلاق میشوم ، دیوانه بازی در می آورم و عصبانی می‌شوم و گاهی حرف های نادرست میزنم . اما تظاهر به آدمی که نیستم نمیکنم ؛ من همانم که هستم ، دوستم داشته باشی یا نه ، نمیتوانی من را تغییر دهی .

شب بخیر.

اللّهم‌عجل‌لولیک‌الفرج؛

بسم الله؛

-زیر چشمات گود افتاده چرا؟ +اره دیشب تا دیر وقت بیدار بودم -چیکار میکردی؟ +هیچ داشتم تو افکارم ادای آقای مجهول رو برای هادی محمدیان در میوردم.

+دیشب، نصفه شبی خیلی هیجان زده شده بودم، سه بار رفتم دستشویی. -چطور؟ +بازم تو افکارم، هادی محمدیان، من رو به عنوان کارآموز قبول کرد، منم مبینا رو به عنوان پرچم انداختم رو کولم و دور آمفی تاتر مدرسه دور افتخار زدم. -باورم‌ نمیشه.

-حالا تو همون افکار دیشبت کارآموزیم رفتی؟ +اره بابا تازه اونجا رو یکیم کراش زدم، اسمش فوآد بودم، خدایا چقدر این اسم رو دوست دارم. اصن این آقا ماه، گل، برازنده، همه چی تموم. تا پای ازدواج پیش رفتیم -شوخی میکنی نه؟ +شوخیم کجا بود نزدیکای ساعت سه که رسیدیم دو تا بچم داشتیم. اسماشونم من انتخاب کردم. -دیشب قبل خواب چیزی مصرف کردی؟ بهم بگو به کسی نمیگم. + اره، دو تا لیوان چایی زدم.