امشب دلم میخواست ما کاپ ببریم بالای سر. بچه ها خوشحال باشن، ماها خوشحال باشیم، خیابونایِ تهران و بقیه شهرا از خوشحالی و جمعیت بترکه، خندیدنشونو ببینم، کَلِ شکیبا رو بخوابونم و حداقل سر یه شرط، هفتا بستنی ازش بگیرم ولی خب. قسمت نبود دیگه.

باور کن من اصغرو از تو خیابون پیدا کنم بیارم مبینا روش کراش میزنه.

اللّهم‌عجل‌لولیک‌الفرج؛

بسم الله؛

مردم خوشحالم میکنن.

امروز بعضی جاها اینطوری بودم که میخاستم برم به پسره بگم دیشب حضرت زهرا اومد به خوابم گفت فردا برو راهپیمایی فلان پسره نیمه‌گمشدته باهاش ازدواج کن😔

زوج هایِ جوان در خیابان، رویِ موتور، پرچم به دست، در حال خنده و رد شدن از روبه‌رو و پشتِ سر و اطراف، حالم را به هم میزنند.

فواد حقیقتا خیلی انسان بی شعور و نفهمی هستی. هر سال بیست و دو بهمن فحشام بهت جدی تر میشه. اگر سال بعدم نیای یهویی دیدی فحش کاف‌دار دادم.

عه عه عه، من نمیفهمم، منم دختر چادریم ولی هیچوقت شبیه دختر چادریایی که در تجمعات مختلف میبینم نبودم. اینا زیاد از حد خوشگلن، خب من هر بار حسودیم میشه چیکار کنم؟ نه واقعا چیکار کنم؟

خدایا شکرت بخاطر انقلاب، به خاطر آقا روح الله، بخاطر آسدعلی، بخاطر همه چیز.

این انقلاب روی چرخِ موتورِ پابرهنه ها میچرخه. بخدا که جز این نیست.