دلم میخواد زندگی رو برای یه هفته متوقف کنم. همه ابعادش رو.

مثل دیشب.

بابا همیشه بهم میگه: خیلی وقتا حق باتوعه ولی چون عصبی میشی و نمیتونی خودتو کنترل کنی خرابش میکنی، کسی بهت گوش نمیده و حق رو هم بهت نمیدن. منطقیه حرفت، ولی وقتی بلند بلند حرف میزنی، انگار استدلالی نداری و فقط داری دست و پا میزنی.

این چند روز رو انگار باید همینجا میموندم، توی خونه، پیش خانوادم، یه نقطه ای که امنه و دور نیست و میتونم دوباره خودم رو جمع و جور کنم.

ما قول دادیم که دیگه احساساتِ بد منتقل نکنیم، و نمیدونم این حرفایی که میزنم واقعا پشتشون انرژی بد هست یا نه اما برای من انگار یه مرحله ناشناخته و جدیده. حانیه جدیدی که سرگرمی های قبلیشو دوست نداره. اسکرب‌بوک ساختن، نقاشی های کوچولو کوچولو، خوندن، دوییدن، بیرون رفتن.. حانیه جدید دلش میخواد تو خونه بمونه، و سعی کنه مهارت هاشو افزایش بده. احساس میکنه داره درجا میزنه، پیشرفت نمیکنه، از خودش و هدفش دور میشه و کلافه‌ست. از پست‌رفت، از اینکه نمیدونه داره کجا میره، از حجم کارایی که زمانش رو برای فعالیت هایی که دوسشون داره، میگیرن. شاید این حانیهِ جدید اونقدرم تغییر نکرده باشه ولی وقتی به دلخوشی هاش نگاه میکنه با خودش میگه: الان وقت ندارم.

با این حال من امروز یه دلخوشی رو تست کردم😭✨

اولین تجربه استفاده از پاستل روغنی (مداد شمعی خودمونه) از خوشحالی تو گُنج خودم نمیپوستم😭✨