یک نشست مجازی خریدم و میزان استفاده ای که دارم ازش میبرم فوق‌العادست. مجازی چه مسخره بازی‌ایه. از این به بعد فقط حضوری. حیف شد این نشست.

"من سرباز این مرد و این مملکتم، اینو که نمیتونن ازم بگیرن"

تا ابد دلم نمیخواد کسی اینو ازم بگیره، اینکه من سرباز این مرد و این مملکت و این انقلابم. از فریاد زدنش هم نمیترسم، از فریاد زدنِ اسم خمینی به عنوان بزرگ مردِ تاریخ. که نه فقط ایران رو، بلکه تفکر دنیا رو زیر و رو کرده. توهم نترس. تو دوره‌ای که مخالفت با حقانیت، و ایستادن جلوش یه جور کلاس و ادا محسوب میشه، تو پای اعتقادت بایست. نه پای اشتباه هر آدمی که یه بار گذرش به این انقلاب خورده. نه! تو پای اصل و ریشه‌اش بایست، پای نهضت و فکر و راهِ خمینی. و نترس، وجود داشته باش برای دفاع از باورت. هرکسی این وجود رو نداره..

پس این نوتیف جنجالی ما کو.

کاش منم داشتم از این رزقا که بنویسم. برای این شبای عزیز. ندارم دیگه. ولی خب شادم، و همینم جای شکر داره که حداقل تو شادی اهل عالم ماهم شادیم و بی تفاوت گذر نمیکنیم از کنار تولدت خوبای دنیا. خداجونم شکرت.

خدایا مارو هر روز به رفاقت تنگاتنگ تر با امام عباس نزدیک تر کن، الهی آمین.

خدایا یه کاری کن به رفاقت بقیه با امام عباس حسودیمون نشه، الهی آمین.

خدایا به دلِ مامانامون بنداز مثل مادرِ شهید صدرزاده، مارو نذر امام عباس کنن، الهی آمین.

خدایا به زودی زود مارو برسون کنار حرم امام حسین و برادرش. به زودی زود، خیلی زود، الهی آمین.