بیاین حرف بزنیم مثل زمان جنگ:) بهتر از اینکه هرکی تنها تنها تو شوک فرو بره..

امام علی ببینیم حالمان عوض شود : )

واقعا دلم میخواد با دوستام و آدمای موردعلاقم و آدمای قابل احترام یه شهر کوچولو داشته باشیم

امشب نمیدونم چرا اینقدر وایب شب‌های جنگ رو میده. شب‌های جنگ خیلی شب‌ها سختی بود ولی تو ایتا خیلی جالب میگذشت. یه خورده‌هم بیش از حد بی دغدغه بودیم اون‌موقع، یا شاید بودم. بی دغدغه‌هم نه، دغدغه‌های فرومایه و پست داشتم. و همچنین احساسات...

و چطور بنویسم که چقدر آدم متفاوتی شدم از اون روز‌ها. چطوری خدا دستمو گرفت کشید کشید کشید تا بلاخره عین یک آدمیزادِ حرف گوش کن بیام در مسیری که باید. هنوز خیلی نمیدونم، هنوز خیلی علامت سوالم و هنوز خیلی راه‌ها هست که طی نکردم ولی حداقلی که میدونم اینه که من به واسطه یک جمع توی این چند ماه، یک آدم دیگه‌ای شدم. آدمی که احساساتش مسیرش رو برده بود سمتی که نباید، که حتی خروجی دوازده روز جنگ اینجا، حتی یک نیمچه متنِ اثر گذارهم نبود و حانیه‌‌یِ رویاهای بیست سالگیش داشت میمُرد. داشت روزمره میشد.. هزار هزار امتیاز مثبت برای امام‌رضا که اصلا نمیدونم داره چیکار میکنه ولی هرکاری هست خوبه.

هرکاری هست خوبه واقعا امام‌رضا؟:) بگیرم بخوابم و بهش فکر نکنم بنظرت؟

مثلا مسجد آتیش میزنید فکر می‌کنید به جایی می‌رسید و خدا شمارو در راه مبارزه با جمهوری اسلامی همراهی و کمک می‌کنه؟ اینقدر عقلتون رو از دست دادین؟ نصفتون بی دین و ایمونید، نصف دیگتون چی؟ عقلتونو گذاشتید تو صندوقچه؟

یا مثلا این ایستگاه اتوبوس‌ها، این آمبولانس‌ها، این خیابون‌ها، این تیر برق‌ها.. برای جمهوری اسلامیه؟ به فرضِ محال که انقلاب کنید، بعد از انقلاب نمیخواین استفادش کنید؟ مردم دلشون برای خودشون می‌سوزه، شما مردم نیستید، اوباشید. اوباشی که فقط دنبال خراب کردن و نا آرام کردنه، وگرنه، دلش، برای، مردم، نسوخته.

چه بدونم خدا تو میخوای چیکار کنی؟