برای چیزهای خوب نوشتن، باید ادم خوبی بود حانیه، توهم الان نمیتونی چیز‌های خوب بنویسی، چون الان ادم خوبی نیستی.

روزِ دوازدهم چلهٔ‌ دعایِ عهد.

اینکه همه دارن ژوژماناشونو انجام میدن واقعا خطرناک و زشته.

خدایا تو شاهد باش که درس خوندن در این شرایط چقدر سخته😭.

اینکه اینو میگم، برای این نیست که بگم اگر کسی از AI استفاده می‌کنه، یا به عنوان ابزار مفید می‌دونتش، اشتباه می‌کنه. فقط گاهی یه نشونی که ازش میاد، می‌شینم درباره‌ش فکر می‌کنم و با خودم به نتایج جدیدی می‌رسم که دوست دارم به شماهم بگویم.

خب من اصولا دارم با پیش‌فرضِ ذهنی خودم درباره هنر صحبت می‌کنم دیگه، AI الان هیچ‌چیزی رو هم بیشتر از هنر تهدید نمی‌کنه پس، بنظرم اینکه هنرِ دست انسان روح داره و AI نداره، کلیشه نیست. بله اگر شما شبیه استادِ ما فکر کنید که همه چیز باید بصرفه، و کار دست نمی‌صرفه، خب میتونید به این حرف هم بگین کلیشه و ازش عبور کنید. اما بنظرم عقیده و فکر و ذهن هنرمند رویِ کارش اثر میذاره. شما هزار هزار ایده‌‌ی خیلی خوب داشته باشید که بخواد درباره عقیده شما حرف بزنه، ولی بدین AI بسازه، در نمیاد. در نمیاد چون مثلا اگر داری از انقلاب حرف میزنی، خون تو رگ های نداشته هوش‌مصنوعی به جوش نمیاد موقع انیمیت کردن. هوش‌مصنوعی هیچ شوقی نداره پس عملا نمیتونه حرفی بزنه. چون شما شوق رو از تویِ دل خودت، میریزی تو فیلم، تو تصویر سازی، تو نوشته، تو عکس، تو انیمیشن، تو پادکست، تو آهنگ تو... که برههه برسه و بشینه به دل یکی دیگه، و شوق تو تبدیل به شوق اون‌هم بشه. هوش‌مصنوعی اینو نداره که بخواد منتقل کنه، حرفی نمی‌زنه، دلی رو نمیلرزونه و کاری از پیش نمی‌بره.

این پشتوانه علمی‌ای نداره، کاملا برداشت شخصیه و شاید خیلی‌ها قبول نداشته باشن، اما بنظرم با همه این‌هایی که نوشتم، بزرگترین چیزی که در هوش‌مصنوعی باعث میشه کار نیاد، اینکه انسان نیست : ) حرف بدیهی مسخره‌ایه‌ها، ولی واقعیته. چرا ربات‌ها تا اینجایِ دنیا نتوانسته‌اند جایِ انسان را بگیرند؟ چرا احساس داشتنِ ربات‌ها فقط در فیلم و انیمیشن‌هاست؟ چون یک چیزی در انسان هست به نامِ روح، که غرب با همه این‌کارها تلاش می‌کنه ثابت کنه اونقدرهام خاص و خارق العاده نیست و اصلا نیست! ولی هست، و مهمه، و اثر گذاره : )

حالا شما میتونی این انسان رو هرچیزی ببینی. میتونی فکرش بیینی، هوشش ببینی، مهارتش ببینی، دانشش ببینی، قدرت بدنیش ببینی، روحش ببینی! نمیدونم چی می‌بینی، ولی تو دنیایی که خدا ساخته، انسان مهم‌است، خیلی مهم. و حالا نمیتونی با چیزی که نقش و اهمیت انسان رو حذف میکنه، حرف از خدا بزنی. شاید نخوای حرف از خدا بزنی اصلا، پس برو حرفتو بده هوش‌مصنوعی.

خدا میگه اگر میخواین یه کاری کنید، دورِ هم بخاطرِ من جمع شید، و تضمینی، اون کار میشه. نمیگه اگر شما ابزار قوی‌تر و تنکیک قوی‌تر و سیستم قوی‌تر و هوش‌مصنوعی بهتری داشته باشید میشه. تکیه بر آهن نکنید، بر انسان کنید و البته بر دانش و من! منِ خدایِ یگانه.

حالا یه خورده شاید بی‌ربط باشه ولی، امام‌هم میتونست بر آهن و ماشین و تفنگ و تجهیزات و .. تکیه کنه. ولی امام بر انسان تکیه کرد، بر همه انسان‌هایِ آزاده دنیا. و انسان‌ها جمع شدن، اینقدر جمع که برادر شدن. و دستِ خدا با این جمعِ برادر همراه میشه، که حتی به حمایت هیچ بنی بشری و هیچ آهن و ماشینی‌هم نیاز نباشه، فقط خدا. اینجاست که کار به معنایِ حقیقی کلمه، در میاد : )

از کجا به کجا رسیدما، ان‌شاالله که چرت و پرت نگفتم. ولی خب داستانِ همون بلند بلند فکر کردنه دیگه، همه حرف‌ها یهویی شد...