کاش بودی و میدیدی هادی، کاش بودید و میدیدی، کاش بودند و میدیدند. امروز ما کربلا بودیم! خاکِ مزارها هنوز پیکری رو کامل در آغوش نگرفته است و صدای گریه جمعی کنار آن مزار هنوز آرام ننشسته است که از آن سوی قطعه مردم از شهیدی دیگر استقبال میکنند و روی دستها تشیعش میکنند. مزار ها تا ماهِ پیش اینقدر زیاد نبود، حالا اما انگار کارگران مداوم کار میکنند تا گلزار شهدای بهشت زهرا بتواند از تعداد شهدای بیشتری استقبال کند. مادرها خود به مزار پسرها نمیآیند، حتما برای رسیدن بالای سر فرزندانشان کمک میخواهند. صدای مداح میخواند، شهید، بیست ساله، بیست و دو ساله، نوزده ساله، پدریست با یک فرزند یکماهه.. آه هادی، اینان همین کنار گوشمان زندگی میکردند و ما نمیدانستیم آسمانین. اینها پارههای تنماناند. در خیل عظیم بازماندگانِ شهیدان، مادر و خواهرانِ شهیدی میبینی که حجابشان شبیه ما نیست. عه، آنهاهم شهید دادهاند، مگر قرار نبود که عمو ترامپ فقط مذهبی هارا بُکشد تا وطن فروشها راحت تر بر خون آنها راه بروند و به آزادی و برهنگی برسند؟ ننگ تا ابد بر چهره این ناهموطنها خواهد ماند.
قطعه چهل و دو گلزار شهدایِ تهران آنقدر شلوغ است که آدم فرصت نمیکند فکر کند باید برای کدام یکی از این غمها غصه بخورد. من اما آن میان، در شوک بودم، گویی نه صدایی میشنوم و میدانم کجایم، در بُهت و نگرانی.. که چه خواهند کرد با خونِ این بچهها؟ چهره این مادری که حال روزی ندارد با آتشبس آرام خواهد شد؟ ما آرام خواهیم نشست؟ همهمان صدای وحشتناکِ جنگندهها و بر زمین نشستنِ بمبهای نجسشان را میشنویم اما، آیا آنهایی که دم از اتمامِ تنش و جنگ میزنند، این مادران را دیدهاند؟ و هزینه عقب نشستن جلویِ قلدرِ بیشرفی که خود را فرعون میبیند میدانند؟ کاش اینقدر راحت نشکنیم، کاش راحت کوتاه نیاییم، و کاش یک بار دیگر اتفاقاتِ عاشورا را بخوانیم کاش یادمان نرود در آخر الزمان ایستاده ایم. خدایا کمک کن هیهاتمنالذله از زبانمان نیفتد و خون این جوانها هدر نرود.. هرچند که من یقیین دارم خونِ پاک همین شهیدان، انقلاب را حفظ خواهد کرد، به یاری خدا.
صبحروزِ ۱۶ اسفند ماهِ چهارصد و چهار.
#روایت
