شایدم اینکه ایده‌ای ندارم و دیگه زورم نمی‌رسه باری رو بردارم، بخاطر همون گَرد عادی شدنِ لعنتیه، که روی همه چیز نِشسته. دیگه مثل قبل دیدن دیوار نویسی ها من رو به وجد نمیاره و دیدن آدم‌های متفاوت اون‌هم اینقدر زیاد منو به گریه نمی‌اندازه که آقا، تو چه گُلی کاشتی و رفتی.. از خودم ناراحتم این روز‌ها، برای همین دلم میخواد اصلا برم‌ پیش خدا، قوانین زمین خیلی سخته.

از من به شما نصیحت، وقتی رفتید دانشگاه، به هیج وجه من الوجوه به دوستانتون هم‌گروه نشوید. تویِ رو دروایسی باهم گیر می‌کنید و هیچ‌کاری جلو نمیره.

حالا هم که رودروایسی‌ای دیگه با کسی ندارم بازم دلم می‌سوزه که فقط دلِ خودم به فکر کارم و خروجی‌‌ام. بقیه تو یه دنیای دیگن، انگار نگرانیش فقط برای منه (یکمم شلوغش می‌کنم)

ولی جدی مجابم میکنن که آخرش برم بگم استاد فلانی هیچکاری برای پروژه نکرد حواست باشه خواستی نمره بدی : )

من شبِ چهلم : )🦦. سانسور کردنِ شراره‌های آتش*

این دوتاهم داشتن از پشت صحنه می‌گفتن که گناه دارن، ایناروهم ببینید.

این مدت اینقدر چمن کشیدم، حالم داره از سبز و سبزی بهم میخوره.

من هیچ‌وقت انقدر شجاع نبودم. جنگ من رو شجاع‌تر کرد. شجاع برای بیرون بردن پرچم ایران از شیشه‌ی ماشین و گشتن باهاش توی خیابون‌های تهران و بین مردم معمولی.

برا خودم قاب درست کردم راستی🎀

یا باید همه آهنگ‌هام رو پاک کنم، یا روی پلی لیستم خاطراتِ جدید ضبط کنم، وگرنه دیوونه میشم..