داشتنِ نگاه اینجوری بهشون که، خواهرمید و نگرانتونم، خیلی سخته، هرچند برای معاند‌هاشون حتی اصلا دلمم نمیخواد چنین فکری بکنم. اما اون قشری که جدا نمی‌فهمن دارن بابِ چه فاجعه‌ای رو باز میکنن، مخاطب ماهستن. نمیدونم چطوری، هیچ ایده‌ای نسبت بهش ندارم : ) ولی میدونم بی تفاوت نباید بود، بی تفاوت نبودن گاها حتی یه نگاهه یه واکنشیه که شاید فقط خود اون آدم میشنوه، همین.

شکل جامعه اینجوری شده که دختر‌های محجبه و چادری رو در همه مکان‌ها عمومی احساس خفگی میکنن، چرا؟ چون اونها در القای حسِ متفاوت بودن و انزجار نسبت به ما خیلی خوب عمل کردن "ما مهربون باشیم اونا بفهمن ما مهربونیم" سالهای سال مهربون بودیم و نظرشون عوض نشد و نخواستن که بشه : ) بیخیال این اسلام زیادی رحمانی بشیم و این حس انزجار رو برگردونیم. ما واقعا نه کمیم نه تنها، فقط نمیدونم شاید یه اندازه دختری که هفته پیش تو مترو منو محکم هُل داد، باور نداریم که ما حق به جانبیم.

من آدم تندیم، گاهی عصبی میشم از رفتار هیجانی خودم ولی بنظرم گرد و آروم و مهربون بودن با این جماعت هم بسه : )

سالهاست با دروغ و بهانه ما باید ساکت باشیم. چون الان به دلایل دروغ خودشون غمگین و خشمگینن، به کتفم. به کتفم که خشمگینی، از چی؟ از کشته‌هایی که نمیتونی چهارتا اسماشونو کنارهم بزاری؟ از چی؟ از اینکه برای وطنت ویرانی طلب کردی؟ از اینکه اکثریت این جامعه مذهبی و مسلمانن و شما رسما و علنا دارید اعتقاد همه اینارو زیر و پا میگذارید و بهش دهن کجی و توهین می‌کنید؟ از اینکه اکثریت مسلمان این جامعه حق ابراز وجود و عقیده ندارند در کشور اسلامی؟ من شبیه آقا نیستم، من دوستون ندارم، من نمی‌تونم براتون دعا‌های خوب بکنم، من شماروهم هم، مثل اسرائیلی جماعت، دشمن می‌بینم، ولی بغل گوشم. متاسفم ولی ما این کشور و این مملکت و این نظام رو همینجوری که هست، جمهوری (که ما مردمیم نه وطن فروش) و اسلامی نگه‌میداریم. بس : )

در هرحال امیدوارم همه باهم عاقبت بخیر شیم، فکر نمی‌کردم زندگی اینقدر‌ها سخت باشه..