هدایت شده از سبز جاندار"
عجیبغریب میگذره اینروزا، پردهای که رو چشم و دل شما حرامیها انداخته شده خدا نصیب هیچ بندهای نکنه. ایوای از اون روزی که با بیاعتنایی و چه تاسفبرانگیزتر، با خوشحالی از کنار چنین اتفاقاتی بگذریم...
از کربلا با یک عالمه حالِ خوب و خاطرات جالب اومدم که بلاخره خودم رو یه جایی بشونم و تعریفشون کنم.. تو مسیر برگشت فکر میکردم که آخجون! دوتا سفر تعریف نکرده دارم، اصفهان و اربعین..
یاسهاسبزخواهندشد ؛
از کربلا با یک عالمه حالِ خوب و خاطرات جالب اومدم که بلاخره خودم رو یه جایی بشونم و تعریفشون کنم.. ت
و اومدم ایران، و روز اول خبر شهید رجب زاده عین پوتک خورد تو سرم و یادم آورد که چقدر چیزهای خوب و قشنگی که آدم رو به زندگی امیدوار میکنن این روزها عمرشون کمه..
یاسهاسبزخواهندشد ؛
و اومدم ایران، و روز اول خبر شهید رجب زاده عین پوتک خورد تو سرم و یادم آورد که چقدر چیزهای خوب و قشن
چقدر زورِ زندگی اصلا کمه جدیدا. دنبال حرفهای نا امید کننده زدن نیستم اصلا به هیچوجه ولی هرجایی فکر میکنم که خب بسه دیگه غصه، بسه فکر و خیال، بسه سرباز انقلابی و مای کار بودن، یکم زندگی کنم دوباره برگردم، دوباره یه چیزی میشه که میفهمم نمیتونم برم و چشمام رو ببندم و دوباره برگردم.. باید همینجا بمونم، همینجا زندگی کنم، همینجا بجنگم. باید وسط جنگ زندگی کنم و این کار برای منِ کوچک داره خیلی سخت میگذره..
واقعا یک مدته اینستا قاتل روح و روانم شده. میرم اونجا، اکپسلور دوستام تو اکپسلورمه. احمقانهترین ویدوهای ممکن، خودشونو زنجیر کردن یه غمی که اصلا وجود نداره، اینکه خودخواسته دلشون میخواد در غصهای که نیست باقی بمونن اعصابمو بهم میریزه. لایکهاشون عصبیم میکنه، نمیتونم چیزی رو سر اونا خالی کنم، کامنت میزارم. تقریبا بیهودهترین کار دنیاست. تنها اتفاقی که میفته اینه که بعدش هزار هزار فوشه که سمتم حواله میشه و هر بار به اندازه بار اولی که پست رو دیدم اذیتم میکنه.