تا اینکه چند روز پیش برای یک کاری به یکیشون پیام دادم. و تو حرفاش این گلایه بود که، چرا خیلی وقت پیش‌ها، مثلا چندماه پیش این موضوع رو نگفته بودی زودتر، ما غریبه‌ایم؟ :)

عزیزم شما چندماهِ پیش کجا بودی؟ عزیزم تو این چند ماهی که جنگ بود و دانشگاه نیومدیم و بلا‌بلا‌بلا، شما حتی یکبار برات مهم نبود من کجام که حالا من زودتر از دراماهای زندگیم آگاهت باید می‌کردم.. خیلی آدم‌ها توقعات عجیبی از آدم دارن..

حالا این حرفایی که دارم میزنم رو ازش بیزارم واقعا. از بده بستونی کردنِ رفاقت بدم میاد. از اینکه بگم تو فلان کارو نکردی چرا من باید بکنم. نه محبت حساب کتاب نداره، که بگی من محبت کردم تو چرا نکردی.. ولی خب وقتی محبتی به آدم برنمی‌گرده خواه، ناخواه طرف مقابل برات کمرنگ میشه دیگه..

هرجا آدم‌هایی دیدین که فقط برای خودشون قوانینی دارن و بقیه باید این قوانین رو رعایت کنن، اما خودشون هیچ تعهدی نسبت به دیگری ندارن، بگریزید. بِدو بِدو بگریزید. هم از این دسته، هم دسته آدم‌های توقعی. اگر جفتشو باهم بودن دیگه پرواز کنید😭.

میدونید چیزی که فهمیدم اینه که شما در معاشرت با افراد توقعی حتی اگر هیچوقت این اخلاق رو نداشتید، پیداش میکنید : ) و این خیلی بده، یهویی به خودت میای میبینی ناراحتی چرا فلان فلان کارو نکرده، درحالی که تو قبلا اینجوری نبودی.. آدم‌ها واقعا اثر گذارن..

بس‌است‌دیگر.