دارم یادِ اناری که یگانه یه روز رندوم بهم داد و گفت این مال تو می‌گفتم. یاد روز پاییزی‌ای که بارون میومد و ما یک ساعت و نیم چون معلم نداشتیم وسط حیاط جیغ جیغ و عشق و حال می‌کردیم. یاد روزهایی می‌افتم که علی‌رغم همه غم و غصه‌هاش از مدرسه رفتن خوشحال بودم. اصلا دلم برای مدرسه رفتن تنگ شده، فکرش رو نمی‌کردم ولی دلم برای اون بچه‌ها، حتی اگر ازشون غمی‌هم ته دلم باشه تنگ شده.

حتی اگر بخوام خیلیم دور نرم، دلم برای اوایل دانشگاه، دوسال پیش همین موقع‌ها، که اون‌موقع می‌گفتم اوووو کو تا‌ من بخوام تعیین گرایش کنم، حالا اینجایی وایسادم که تعیین گرایش کردم و کلاس‌هامون دو تیکه شده. یه عالمه اومدن، یه عالمه آدم رفتن، یه عالمه آدم دوباره اومدن و همه چیز در جریان و گردشه.

حتی به پادسال پاییز‌هم فکر می‌کنم هادی، به وقتی که داشتم بدترین روز‌های زندگیم رو میگذروندم. حالا وقتی دانشگاه میرم، دانشگاه بویی رو میده که بهترین خاطرات و بدترین خاطراتم رو همزمان تویِ خودش جا داده و این خیلی عجیبه. پارسال پاییز داشتم زجر می‌کشیدم و از درون فرو می‌ریختم ولی حالا که بهش فکر می‌کنم ته دلم حتی دلتنگ اون هم میشم، چقدر مسخرس ذات خاطره.

یه سری خاطرات خوب رو زندگی کردم که اون موقعی که زندگی می‌کردم، حواسم نبوده بعدا دلتنگشون میشم و فقط میخواستم ازشون عبور کنم، ولی یه سری خاطره بد رو که خدا بهم لطف کرده و ازشون عبور کردم به یاد میارم و دلتنگشون میشم. خدایا این آدمیزاد چی بود خلق کردی ما رو گذاشتی چپوندی تو کالبدش.

خب دیگه غم و غصه و ناشکری بس‌ست. بیاید عکس‌هایم را نشانتان بدهم : )

اون روزی که وسط کلاس استاپ موشن تو زنگ تفریح بارون میومد رفتیم پریدیم هممون تو چاله اب بزرگه و تا کمر خیس شدیم و تو کلاس برگشتنی همه کفش و جورابامونو مجبور شدیم بذاریم روی شوفاژ و پابرهنه نشستیم پای کلاس استاپ موشن... وای یادش بخیر...