کارهای روزمره قشنگ کل روزو پر میکنه مخصوصا اگه خودت تنهایی قرار باشه انجام بدی.. ولی چند تا راهکار میگم که از روانشناسم شنیدم اما چون پکیج شو خریدم نمیتونم صوتشو براتون بزارم

یسری شم خودم بهش رسیدم و تجربه شخصیه

بعد از بچه مخصوصا آدم نباید غرق در کارهای خونه بشه وگرنه‌ خیلی خوب در نظر بگیریم و افسرده نشیم از کت و کول می افتیم..

اول از همه اینکه مدت طولانی نباید کار کرد دوم اگر میتونیم کمکار بگیریم یا از اعضای خانواده تو کارها کمک بگیریم. تقسیم مسئولیت و ... سوم اینکه تا میتونیم از وسیله ها و لوازم استفاده کنیم تا اینکه خودمون هرکاری رو انجام بدیم که این بسته به بودجه خانواده‌س مثل ماشین ظرفشویی و..

چهارم سعی کنیم تو روز حداقل یک ربع هم که شده برای خودمون وقت بزاریم ورزش کنیم ، کتاب بخونیم و ...

پنجم اینکه موقع کار کردن صوت‌ های انگیزشی ، قرآن ، سخنرانی و.. گوش بدیم تا هم از وقت مون استفاده کنیم هم به کارا برسیم

و در آخر اگر بتونه آدم صبح زود بیدار شه کلی میتونه کارهای مفید انجام بده.

دغدغه‌هام انقدر متفاوت شده.. انقدر عادی شده.. انقدر .. که اصلا ولش کن

چرا آدم نصف شبا حرف زدن‌ش میگیره که بعضا ظاهرش فلسفی باطنش چرت خالص

وقتی میخوای بخوابی تمرکز میکنی که فکر نکنی این نوع خودش فکر کردنه..

یعنی فکر میکنی که فکر نمی کنی

جدیدا یه چیز جالب در مورد خودم فهمیدم اونم اینکه چقدررر آدم بصری ای هستم..