عاشق که باشی شعر شور دیگری دارد ، لیلی و مجنون قصه‌ی شیرین‌تری دارد .

بآید بخوره تو ذوقت تآ بفهمی همه مثلِ خودت نیستن ؛

به محشر وعده‌ٔ دیدار اگر دادی نمی‌رَنجم ، وصالِ چون‌ تویی‌ را صبر این‌ مقدار می‌باید !

من‌‌همانم‌ڪہ‌بہ‌آغوشِ‌توآوردپنـاه . . بغلم‌ڪن!خودمانیم‌ڪسےجُز‌تونفهیدمرا ! ¹²⁸

توی قرآن خوانده‌ام ، یعقوب یادم داده است دلبرت وقتی کنارت نیست کوری بهتر است .

. روحت که هیچ! زحمت تن را چه می‌کنی؟! این مرده‌ی بدون کفن را چه می‌کنی؟ این تن که راه می‌رود اما نمی‌رسد این سایه‌ی بدون بدن را چه می‌کنی؟! با مرگ اگر از آفت هستی رها شوی رنج دوباره زنده شدن را چه می‌کنی؟! تنهایی‌ام به زندگی‌ام طعنه زد که: «هان! دیوار‌های سنگی من را چه می‌کنی؟!» آهوی من! که از دَم شیران گریختی رویای جویبار و چمن را چه می‌کنی؟! گیرم که خانه را بکشی روی دوش خویش ای لاک‌پشت پیر! وطن را چه می‌کنی؟!

تمام عمر خندیدم به این عاشق به آن عاشق چنان عشقی سرم آمد که دیگر من نمی‌خندم ..