نمیدونم چرا اینطوری شدم که هروقت یه چیز حتی کوچیک هم پیش میاد من واقعا درحدی روانم به هم میریزه که تا فروپاشی روانی پیش میرم.
مثلا شده تو روز چندبار بخاطر چندتا چیزی که واقعا شاید ارزش گریه نداشتن الکی اشکم در اومده و حقیقتا دست من نیست...میدونید...نمیدونم...اصلا اینطوری نیستن که ارادی باشن، خیلی ناخودآگاهه و من واقعا عذاب میکشم از چنین حالتی..
یعنی در حدی شده که مثلا مامانم یه شوخی باهام میکنه من بهم بر میخوره و بغض میکنم ولی خب نمیتونم گریه کنم.
میدونم. خیلی مسخرهست و دارم بچهبازی در میارم.