کاش بفهمید اگر کسی زود رنجه. اگر کسی زود عصبی میشه. یهو اینطوری نشده اون فقط خیلی وقته داشته تظاهر می کرده به حال خوب الان روحش برای اینکه وانمود کنه خوبه خیلی خسته اس.

‏درک این موضوع که تو هیچوقت حق نداری درباره کسی قضاوت کنی ، به‌ جای کسی تصمیم بگیری ، از جانبِ کسی فکر کنی و درباره‌ی زندگیِ هیچ آدمی نظر بدی ، اولین قدم راه بالغ شدنه .

من اگه میتونستم میرفتم روحمو میزاشتم تو اسکنر به یه عده نشون میدادم و میگفتم نگاه کن شاهکارتو ببین دیگه اون آدم سابق نمیشم من، این ساخته دست توهه همون روزایی که له شدم و ندیدی.

دیگه واقعا حوصله چت کردن ندارم. دیگه واقعا حوصله حرف زدن ندارم ‌. دیگه واقعا حوصله نفس کشیدن ندارم . دیگه واقعا حوصله خوابیدن ندارم . دیگه واقعا حوصله غذا خوردن ندارم . دیگه واقعا حوصله شنیدن ندارم. دیگه واقعا حوصله دوست داشتن رو ندارم . دیگه واقعا فقط حوصله‌ی تورو دارم .

گاهی برای خوب شدن حالت نباید سمت آدما بری گزینه های امن تر و مطمئن تری هم هست بارون، هوا، موسیقی، قهوه.

یه تئوری خیلی قشنگی توی کتاب - کتابخانه نیمه شب - بود که میگه : خدا جوریه ك ما نمی‌تونیم ببینیمش یا درکش کنیم ، برای همین به شکل کسی درمی‌آد که توی ِ زندگیمون به عنوان آدم خوبی می‌شناختیمش:)... «ولی این خیلی تئوری قشنگه‌ایه!»

-

و ما یک دیگر را به خاطر نمی‌آوردیم اما سایه هایمان همچنان عاشق مانده بودند...

یه‌نفرو پیدا کنین که بیشتر از اینکه عاشقتون باشه، بهترین رفیقتون بشه، بمونین با همون یه‌نفر، اونقد دربارهٔ همه‌چی صحبت کنین تا قلقِ همدیگه‌رو یاد بگیرین، کنار هم پیشرفت کنید،از همدیگه آدمِ ایده‌آل بسازین؛دوره‌ی تعویضِ آدما تموم شده؛آدمِ ایده‌آل پیدا کردنی نیست، ساختنیه...

گاهی اوقات یک چیزِ کوچک یا اتفاقی ناچیز جرقه‌ای می‌شود تا آدم تمامِ دردهای زندگی‌اش را یک‌جا گریه کند.

اتفاقاً ناراحت شو، بذار حس غم و دلتنگی و عصبانیت خفه‌ت کنن. اون آهنگی که غمگینت می‌کنه چون باهاش خاطره داری رو پونصد بار گوش بده، تمام اتفاقای بدی که بهت آسیب زدنو هر شب قبل خواب مرور کن. برای نبودن یه آدم توی زندگیت که هنوز توی قلبت نمرده غصه بخور. با کله برو توی خطر، توی تمام حسای بد و با سلول سلول بدنت حسشون کن. احساساتتو نادیده نگیر. با تموم وجود زندگیشون کن تا تایم لاینی که باید برای اتفاقای بد بگذرونی بگذره. تا بتونی برای همیشه بپذیریشون و یه نفس راحت بکشی. تا توی ذهنت برات تموم شن یه جا. فرار نکن. واسا مثل یه مرد از حقیقتای تلخ زندگیت، احساساتت کتک بخور. چون اگه نادیدشون بگیری، توی ذهنت برات حل نشن، یا یه مدت براشون ناراحت نمونی حسودیشون می‌شه و دیر یا زود دوباره بهت حمله می‌کنن و نابودت می‌کنن. به تازگی روز اول.

‏انگاری از یه پرتگاه افتاده باشم ‏وسط راه یه تیکه از لباسم گیره کرده به شاخه ی خشک شده ی درخت ‏نه میتونم خودمو نجات بدم نه میوفتم خلاص شم.