«سرم، گویی جمجمه برایش کوچک باشد، مرتباً از درون می‌کوبد.» ‌ - از میان نامه‌ی فرانتس کافکا به فلیسه.

_

ها ها ها

خوب

کسی چه می‌داند؛ شاید رسالت غم‌های امروز، لبخند های پابرجای فردا باشد..

__

اما میدونم که احساسات میتونن تغییر کنن و ادما عوض بشن .

+ هے پسر، حضورش بہ چہ ماند؟ دست در زُلف‌های پریشآنش‌ کشیدُ زیر لب زمزمہ کرد: - بہ شنیدن صدای آدمے کہ در غربت، بہ زبان مادریت سخن بگوید :)!

دلبآختهِ‌ی‌آبی:)

من اگه با همه نمیجوشم و سمت هر آدمی نمیرم، این بی‌تفاوتیام، به خاطر این نیست که مغرورم یا خجالتی‌ام! نه، من هیچکدوم اینا نیستم، من فقط حس بهتری دارم وقتی اطرافم از آدمای الکی و متظاهر خالی میشه، حس بهتری دارم وقتی این آدمایِ پُر سروصدا و نفرت انگیز ازم دور میشن.

از قشنگیایِ زندگی

یه افسانه‌ قشنگ هست که میگه : گل قاصدک، دختری با موهای سفیده که شب‌ها لب پنجره رو به روی ماه میشینه و آرزو می‌کنه، صبحها با طلوع خورشید تبدیل به گل می‌شه و منتظر شب می‌مونه .. به همین خاطره که ما قاصدک‌ها رو می‌چینیم و رو به آسمون فوتشون می‌کنیم تا آرزوهامون به گوش ماه برسه و برآورده بشه .."