_

یکهو همه‌چیز را گذاشت و رفت؛ مقصدش گم‌شدن بود.

از‌حرفایی‌که‌صد‌دفعه‌خواستم‌بگم‌نشد؛

چقدر علیرضا روشن قشنگ میگه که: « خودم را دوست دارم؛ همه جا همراهم بوده و یک بار نگفت حاضر نیستم با تو بیایم.. آمد هیچ نگفت، حرف نزد.. گفتم و او شنید، رنجش دادم و تحمل کرد..»

باور کن لازم نیست همه را راضی نگه داری ؛ لازم نیست نگرانِ چگونگیِ قضاوت شدنت در ذهن آدم ها باشی و لازم نیست خودت را با اعتقاد و باورشان هماهنگ کنی مطمئن باش هرچقدر هم که زمان بگذاری و هرچقدر هم که خوب باشی ؛ حریفِ تمامِ سلیقه ها ، اندیشه ها و باورها نخواهی شد. نرگس صرافیان طوفان

ادم باش دیگه اخه

زمین یه کره‌ی مریضه؛ آدم داره.

_

امّا تو زیبایی چو صلح در چشمان ملتی خسته از جنگ‌ها..

این‌شوخی‌خوبی‌نیست..

شده یه وقتا تصمیم بگیری تلویزیونو خاموش کنی و بعدش بگی به به چه سکوتی کاش زودتر خاموشش میکردم؟ می خواستم بگم حضور یه سری از آدما تو زندگیتم همینه. بهشون عادت داری؛ به اون صدا، به اون فضا. باهاشون یجورایی سازگار شدی و نمی فهمی دارن ذره ذره اذیتت میکنن و باعث بهم ریختن اعصابت میشن. فقط با حذف کردنشونه که متوجه آرامش بعدش می شی. می دونی، خوشبختی همیشه به دست آوردن نیست، گاهی وقتا باید واسه رسیدن بهش از دست بدی.

بماند که چشمانِ " او " زیادی زیباست !