اگر کسی رو دارید که دوستتون داره این نصحیت غسان کنفان رو آویزه ی گوشتون کنید: "هرچه ميخواهی از دست بده به جز دلی كه تلاش ميكند برای خوشحال كردنت دست به كارهای بسياری بزند، بعضی دل ها هيچ جايگزينی ندارند.."

در اعماقِ قلبم باور دارم که آن من و تویی که هم را دوست داشتند هنوز در کنارِ یکدیگر و در گوشه‌ای از دنیا باهم زندگی می‌کنند.

_

امروز خیلی خوب تر تر از روزای دیگه بود حزخفژهیقق۶حف۶ف۷۶ عالی شد

یک روز چشم باز می‌کنی و می‌بینی عزیزترین آدم زندگیت دیگر نیست. پس برای در آغوش کشیدن آن که دوستش داری منتظر هیچ فردا و روز مبادایی نباش. چه دوستت دارم‌ ها که تا همیشه میان حنجره‌ های زمان گیر کرد.

_

گفت: آدم‌های غمگین یجور دیگه‌ان، انگار غم ازشون یه هنرمند می‌سازه، مثلا مثلِ خودِ تو، تاحالا دقت کردی چقدر قشنگ کلمه‌هارو کنار هم می‌چینی؟ تاحالا دقت کردی چقدر قشنگ حرف می‌زنی؟ تاحالا چشم‌هات رو دیدی؟ درسته غمگینه ولی بی‌نهایت قشنگه.

راضی‌ام‌اصلا‌به‌کرده‌هام‌گناهام،نه‌پشیمونم‌کرد‌نه‌سر‌به‌راه وقتی‌دنیا‌‌پیش‌میره‌رواحتمالات چرا‌باید‌درس‌بگیرم‌از‌اشتباهام؟

_

‏کاش روزی در کار نبود، همیشه شب بود. ‏دنیا از شاعرها پر میشد.شب‌ها درصدِ غم در هوا بیشتر از روزهاست، طوری که اگه حواست نباشه و دریچه خاطرات و شیر احساس رو یه ذره باز کنی به سادگی دچار غم گرفتگی میشی و فقط خواب میتونه این غم رو هضم کنه.

‌من چُنینم، تو برو مصحلت خویش اندیش .

و قسم به روشناییت در سیاهی آسمان ؛