به هر حال همون یونا

پدیده‌‌های عاطفی پیچیده‌ و چند چهره‌اند. یکی از آن‌ها، دوست داشتن انسانی دیگر است. اویی که دوستش می‌داریم، امن‌ترین پناه ما در مقابل جهان است. ولی ما در مقابل هیچکس، بی‌پناه‌تر از همانی که دوستش داریم نیستیم. او هم به ما پناه می‌دهد، هم بی‌پناه‌مان می‌کند..

ما را از سادگی ترسانده‌اند، هيچكس نگفت سادگى هم خوب است، هيچكس نگفت ساده كه باشى ساده ميخندى ساده شاد ميشوى ساده ذوق ميكنى ساده ميبخشى و ساده‌تر دل ميبندی... آدم‌هاى ساده، بى هيچ دليلى دوست داشتنی هستند.

ماهِ‌مَن»

‌‌ میشه یکم اونورتر وایسی؟ به خودش می‌گفت. ‌‌

_

آدما رو خسته نکنید . آدم خسته سریع ، بدون با بازگشت و ناگهانی تصمیم میگیره .

‏واسه طی کردن ادامه مسیر زندگیم زیادی خسته‌م، دوست دارم دراز بکشم بقیه‌شو قل بخورم.

اشتباهِ‌قشنگ‌من.»

اغلب با خودش حرف میزد گویی مبدا و مقصد حرفها درونش حبس شده باشند.

_

‌ یه کمد پر از خودم توی حالتهای احساسی مختلف دارم و هر روز یکیشونو تن میزنم. ‌