برخی از ما فکر میکنیم دوام آوردن قویترمان میکند، اما گاهی قدرت در رها کردن است.
یکی از بهترین تعریفهای دوست داشتن همونه که ،
هوشنگ ابتهاج میگه :
+ تو در من زندهای من در تو ؛
ما هرگز نمیمیریم .
نوشته بود:
اوقاتی هست که چنان آوار سهمناکی از گذشته روی تنت احساس میکنی که حتی برداشتن یک گام برایت دشوار است، چه رسد به آنکه آیندهای خوشایند و دور را تصور کنی.
و انگار که بودنت ، دست آویزیست برای دلبستن به این زندگی.
راستش را بخواهی
افکارم به طور کامل فرو پاشیده اند و دیگر توان دوباره ساختنشان را ندارم .