_

تو فراموش خواهی شد در من زمانی که در مرداد ماه ، برف روی ایوان خانه ام بنشیند .

_

‏احتمالا برایش دوران سختی بود؛ دورانی که تقلا می‌کرد زندگی کند، پیشرفت کند، خوشحال باشد، اشک بریزد اما خاموش نشود، نفس بکشد بدون درد، نترسد، بجنگد، نرود و بماند، بسازد، انسان باشد. زنده بماند، زنده بماند، زنده بماند.

جُرمم این است به دستانِ تو عادت دارم؛

_

ناگهان وسط خیابان می‌ایستید و از خود می‌پرسید: «آیا این واقعاً سرنوشت من است؟»

_

و شما هیچگاه نخواهید فهمید : چه کسی ، کجا ، در نیمه شب ، کدام از شب ها ، با بغض و دلتنگی شما از خواب پریده است .

تمام حرف‌ها، مسئولیت‌ها و افکار برایم زیادی است. سکوت می‌خواهم و نبودن، بسیار نبودن.