واسه من قصه نگو ، خوندمش قصتو سی‌ بار .

خیلی ام عالی

چه جالب

بیقرارِ توام ؛ آنگونه که خاکِ تشنه ، سراغِ باران را میگیرد .

گل می‌دَهی ، نو می‌شَوی ؛ مَن در بهارَت نیستَم .

من به دنبال من می‌گشت و من ، باید کمکش میکردم.

به هر چه خوب‌تر اندَر جهان نَظر کردم، که گویَمش به تو مانَد، تو خوب‌تر زآنی. سَعدی

او مانندِ تکه‌ای از روحم همیشه آنجا بود ، من نا امیدانه تلاش می‌کردم که انکارش کنم ، تلاش می‌کردم که فراموشش کنم اما هیچ‌کدام از آن جلسه‌های مشاوره و روانکاوی نتواتست او را از وجودم بیرون بکشد ، ما بخشی از یکدیگر بودیم.

انسان‌های موقت، درس‌های ماندگار می‌دهند.