با من بمان ؛ آن‌ها که رفتنشان را طاقت آوردم تو نبودند .

انسان زمانی به سراغ آغوش، موسیقی و گریستن می‌رود که دیگر کلمات برای مقابله با بی‌رحمی دنیا کافی نیستند.

تا فهمیدم ″ دوستش دارم ″ 🌞🍃┆ varonehworld

-

_

همه چیز درست می‌شود ، تو در یک لکهٔ نورِ ملایم این شب های تار را همچون خوابی دور و خاطره‌ای محو به یاد خواهی آورد.

احساس دور افتادگی میکنم. در هیچ جمعی تعلق ندارم.

وقتی باهام قهری ، هوا تاریکه، ابرا دیگه قشنگ نیستن، لبخندم واقعی نیستن ، چشمام برق همیشگی رو ندارن، خنده هام کمتره ، حرفام کوتاه تره ، اهنگام تکرارین ، زندگی سخت تر میگذره ، روتین زندگیم آروم تره و خیلی چیزها تو زندگیم کمه.

_

‏با آدم هایی که دوس دارن شخصیتشون رو بی نقص نشون بدن‌ نمیتونم ارتباط بگیرم. انسان با نقاط ضعفش معنا میگیره، اینکه یک نفر اصرار داره خودش رو پرفکت و بدون ایراد نشون بده معنیش این نیست اعتماد به نفسش بالاست. گاهی یا از قضاوت میترسه یا برده تایید شدن از طرف جامعه‌ست.

عباسیان می‌گفت ، خیلی دورم از هر چیزی که تو ذهنم ساخته بودم. به جمله‌اش که فکر می‌کنم می‌بینم که منم همینطور.

کاش تا دو ساعت بعد خواب هیچکس با هیچکس حرف نزنه