همه چیز مصرف میشود و بعد دور انداخته میشود. بیشتر از همه ، انسان .
زندگی پُر از روزهاییست که مجبور میشوی خاموش بمانی، زیرا کلمات برای شرح روزگارت بیهوده و مهمل میگردند.
میدانست که انسان سرانجام از هر اندوهی تسلی مییابد، اما از وقتی در جنگ برنده شده بود، احساس میکرد هر روز، اندی بیشتر از روز پیش، آن را میبازد.
"به امید دیدار در آن دنیا"
من برای افراد مختلف، آدم متفاوتی هستم. برای بعضی آزار دهنده، برای برخی دیگر بااستعداد، برای تعدادی کم آرام و برای بسیاری، ناشناس. اما بیخیال تمام اینها من برای خودم کیستم؟