_

نمی‌دانم اگر موسیقی و چای و قهوه را نداشتم ، اگر با نور و با گیاه و با کتاب ، حالم خوب نمی‌شد ، اگر پاییز و بهار و باران و برف را دوست‌ نداشتم ؛ برای دلخوشی در خالی‌ترین حالات ممکن جهانم به کدامین اتفاق چنگ می‌زدم و کدامین طعم و تصویر را بهانه می‌کردم وکدامین دلخوشیِ کوچک را در آغوش می‌کشیدم تا به خودم بقبولانم که زندگی هنوز هم زیباست.

_

عزیزم لطفا از دادن قلبت به افرادی که به مغز نیاز دارن دست بردار .

آدمی عجیب است ، آگاهانه برای خود وابستگی به‌وجود می‌آورد و سپس از آنها رنج می‌کشد .

گربه باشید.

واقعیت این است که گذشت زمان مرا به تو نزدیک می‌کند. دیروز ، در جاده، به تو فکر می‌کردم و با خودم می‌گفتم که اگر تو اینجا بودی چقدر باهم میخندیدیم. خوب می‌دیدم که تا کجا زندگی روزمره‌ام‌ را پر کرده‌ای ، در کوچک‌ترین جزئیات حضور داری ، مو به مو به درونم خزیده‌ای. آلبرکامو نامه‌به ماریا کاسارس

او همانند موسیقیِ بی‌کلام بود؛ حرفی نمی‌زد ، اما تاثیرش را می‌گذاشت.

از آن‌ها بود که به جزئیات اهمیت می‌داد، از آن‌ها که وقت راه رفتن حواسش بود حتی مورچه‌ها را لگد نکند، از آن‌ها که با ماه و ستاره حرف می‌زد و عاشقِ باران بود.

_

در هر حال ، یادتان باشد که یک شخصیت کامل باید یک جو دیوانگی و کمی حماقت هم داشته باشد ؛ چون در غیر این صورت آدم نمی‌تواند دوام بیاورد.