"در یک لحظه احساس کردم تمام هراس من از تنهایی است. از تنها مردن نمی‌ترسیدم، از این که تنها زنده بمانم می‌ترسیدم." عباس معروفی

_

در "بلاک کن ، میوت کن ، آنفالو کن ، ریموو کن ، بزن ، بُکُش ، ول کن ، برو ،دعوا کن ، گند بزن به همه و همه چی ، گوش نده داد بزن ، عصبی باش ، بزن بشکن ،فکر نکن ،تنها شو ، بمیر" ترین حالت ممکنم

من در حال خاک کردن من قبلی که تلاش می‌کرد برای همه مامان باشه: »لیلی« @farsitweets

انسان از جایی به بعد دیگر کمتر انسان است. رنگ‌های روحش کمرنگ‌تر و ذره‌ذره از خود تهی می‌شود و به قبرستانی از آدم‌ها، احساسات، آرزوها و خاطرات نصفه و نیمه تبدیل می‌شود.

‏یک انسان کوچک بیش نیستی؛ اما اقیانوس اقیانوس اندوه درونت جا می‌شود.

آدم‌ها را می‌بینی که بار سنگین روزها را بر دوش می‌کشند تا کمی دیرتر بمیرند و نام آن را می‌گذارند زندگی. اما این بازی، بازی تو نیست؛ عادتی احمقانه به زیستن است که تو بالاخره در نقطه‌ای باید آن را بشکنی و به نیمه خاموش و واقعی جهان بازگردی.

_

گاه کمترین تقصیر را در وضعیتی که دچارش شده بود داشت اما بیشترین تقاص را از خود می‌گرفت.

‏بچه‌ها شاید بخاطر همین «تراپی؟ نه ممنون»هاس که انقدر دیوانه هستید.

شايد همه چيز بستگى به زاويه ديد انسان داشته باشد. شايد همه‌ی احساس و احوالات،‌ سلايق، تمام اعمال، منطق و تصمیمات تنها وابسته به اين باشد كه چگونه به چيزها نگاه می‌کنی.

خانه این چهار دیواری و پنجره و فرش و تابلو نیست خانه ، یک آدم است.