_

«تنها دو راه وجود دارد، تو و مرگ»

باهم عبور خواهیم کرد؛ از درد ها و بحران ها. با هم عبور خواهیم کرد، از تغییراتی که لازم است انجام دهیم،گذر خواهیم کرد از هر لحظه یِ این زندگیِ غیر قابل پیش بینی.

با من قدم بزن، در تمام تلخی و سرگردانی .

من به جهانی درمیانِ بازوانت قانعم.

«چمدانت را می‌بستی مرگ، ایستاده بود و نفس هایم  را می‌شمرد.» شمس لنگرودی.

_

«نه آرامشت را به چشمی وابسته کن، نه دستت را به گرمای دستی دلخوش چشم‌ها بسته می‌شوند و دست ها مشت می‌شوند و تو می‌مانی و یک دنیا تنهایی.» فروغ فرخزاد.

_

‌‏تاریک بود، تاریک… انگار جرعه‌ای از شب را سر کشیده بود.

_

«فراموش نکن که آدمی در این جهان هست که همیشه و هرلحظه میتوانی پیش او برگردی روزی از ته قلبم تمام آنچه دارم و آنچه هستم را به تو بخشیده‌ام و تو قلبم را با خود خواهی داشت تا وقتی که من این جهان غریب را ترک بگویم. جهانی که دارد خسته‌ام میکند تنها امیدم این است که روزی تو بفهمی چقدر دوستت داشته‌ام.» آلبر کامو